Monday, January 26, 2015

လူငယ္ေဆာင္းပါး

လူငယ္နဲ႔ ရွက္စိတ္

 ------------------------

 ဒီတစ္ပတ္မွာေတာ့ ရွက္စိတ္အေၾကာင္းေလးကုိ အနည္းငယ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီရွက္စိတ္နဲ႔ ေၾကာက္စိတ္ဟာ ေလာကႀကီးကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ေလာကပါလတရားႏွစ္ပါးျဖစ္တယ္လုိ႔ ျမတ္ဗုဒၶက ေဟာၾကားထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္လုိေနရာမွာ ရွက္ရမလဲ၊ ေၾကာက္ရမလဲဆုိတာမ်ဳိးေတာ့ ခဲြျခားၿပီးေတာ့ သိရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ လည္းဆုိေတာ့ တခ်ဳိ႕က ကုိယ့္မွာအထိုက္အေလ်ာက္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာစတာေတြ ထူေထာင္ထားခဲ့တာေတာင္ အဲဒီရွက္စိတ္ ေၾကာက္စိတ္ေတြေၾကာင့္ လူေတာမတုိးရဲတာမ်ဳိးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခဲြျခားၿပီးေတာ့ သိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရွက္စိတ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အသိတစ္ေယာက္နဲ႔ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔တူေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ သူက သူ႔တူေလးကုိ ရွက္စိတ္ေမြးေစခ်င္ တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဘယ္လုိ ရွက္စိတ္မ်ဳိးလဲဆုိေတာ့ မိဘပစၥည္းကုိ အလဟႆရၿပီး သုံးျဖဳန္းပစ္တာမ်ဳိးဟာ ကုိယ္တုိင္ဘာမွ မရွာေဖြနဲ႔ သုံးခ်င္တဲ့ ရွက္စိတ္မ်ဳိးစတာေတြ၊ ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ရွက္စိတ္ဆုိ တာေတြ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကံ ငါးပါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ မျပဳလုပ္ဘဲ၊ မလြန္က်ဴးပဲ ရွက္စိတ္ေလးနဲ႔ ကုိယ့္ဘဝ ကုိတည္ေဆာက္ေစခ်င္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေဆြးေႏြးျဖစ္တာေတြကေတာ့ အရမ္းမ်ားပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ရွက္စိတ္ဟာ မရွက္သင့္တာေတြမွာ တလဲြဆံပင္ေကာင္းတာမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ရွက္စိတ္ေတြကိုေတာ့ သိရမယ္၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ္ေပါ့။ ခုနကေျပာသလုိ မေကာင္းမႈေတြကုိ ျပဳလုပ္ရမွာမ်ဳိးေတြဆုိရင္ေတာ့ တကယ္ပဲ ရွက္စိတ္နဲ႔ ဆႏၵကုိ သိကၡာနဲ႔ထိမ္းႏုိင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြကေတာ့ မေကာင္းမႈဘက္မွာ ပုိၿပီးေတာ့ မ်ားျပားေနျခင္းဟာ ပုထုဇဥ္တုိ႔ရဲ႕ဘာဝပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီလုိ မေကာင္းမႈဆုိတာမ်ဳိး လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကုိ ကုိယ့္ဂုဏ္သိကၡာ၊ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္၊ အသုိင္းအဝန္းရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ႔ မျပဳလုပ္မိေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ကုိယ့္အားကုိကုိးၿပီးေတာ့လည္း ဘဝကုိ အဓိပၸာယ္ရွိစြာ တည္ေဆာက္ႏုိင္ရပါမယ္။ တခ်ဳိ႕ကေလး ေတြက မိဘရွာေဖြထားတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ အလြယ္တကူပဲ မရ ရေအာင္ေတာင္းၿပီးေတာ့ အခ်ီးအႏွီး သုံးစဲြပစ္တာမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ခက္တာက ကုိယ့္အတြက္ေရာ၊ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္အတြက္ေရာ အက်ဳိးမရွိတဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ ေသာက္စားမူးယစ္ခ်င္တာေတြ၊ မသုံးစဲြသင့္တဲ့ေနရာမ်ဳိးေတြမွာ အရည္မရ၊ အဖတ္မရဘဲ သုံးစဲြပစ္ ခ်င္တာေတြကုိလည္း ရွက္စိတ္နဲ႔ ထိန္းႏုိင္ရမယ္။ ဘယ္လုိ ရွက္စိတ္မ်ဳိးလည္းဆုိေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕ အင္အားမပါဘဲ အလြယ္တကူရတာမ်ဳိးေတြကို ဒီလုိ အက်ဳိးမရွိဘဲ သုံးျဖဳန္းပစ္လုိက္ျခင္းဟာ ငါလုိ လုပ္ႏုိင္၊ ကုိင္ႏုိင္သူ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ မလုပ္သင့္ဘူး။ အလြယ္တကူရတာကုိ အလြယ္တကူနဲ႔ပဲ ဘာမွ အက်ဳိးမျဖစ္ထြန္းတဲ့ေနရာမ်ဳိးမွာ သုံးျဖဳန္း ပစ္လုိက္တာဟာ ရွက္စရာေကာင္းပါလားဆုိတဲ့ အသိကုိ ေမြးၿပီးေတာ့ ရွက္စိတ္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းျခင္းမ်ဳိးေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက အထက္ကေျပာခဲ့သလုိ တစ္ခါတေလ လူငယ္ဘာဝ ႐ူး႐ူးမုိက္မုိက္လုပ္တာကုိ ရဲစြမ္းသတၱိပဲ ဆုိတဲ့အေနအထားနဲ႔ သူတစ္ပါးအသက္ သတ္ျဖတ္ရဲတာေတြ၊ သူ႔တစ္ပါးပစၥည္း ခုိးယူရဲတာေတြ၊ သူတစ္ပါးသား မယားကုိ ေစာ္ကားမႈစတာေတြ၊ လိမ္ညာေျပာရဲတာေတြ၊ အရက္ေသစာေသာက္စားတာေတြကုိ လုပ္ျခင္းဟာ မေကာင္းတဲ့ အကုသုိလ္တရားေတြျဖစ္တယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ လက္ရဲဇက္ရဲ က်ဴးလြန္မႈမ်ဳိးကုိ ရဲစြမ္းသတၱိရွိတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူဘဲ၊ ရွက္စိတ္နဲ႔ မေကာင္းမႈေတြကုိ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လုပ္ရမွာကုိ မလုပ္ရဲဘဲ ရွက္သလုိ ရြ႕ံသလုိျဖစ္ေနတာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြမွာ ရွက္စိတ္ဝင္ရင္ ႐ုိက္ခ်ဳိးပစ္လုိက္ပါ။ ႐ုိက္ခ်ဳိးၿပီးရင္ေတာ့ လူေတာတုိးႏုိင္တဲ့ လူျဖစ္ေအာင္၊ ကုိယ့္ရဲ႕အစြမ္းအစကုိ ေဖာ္ၾကဴးႏုိင္သူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးေနရာေတြမွာေတာ့ ရွက္စိတ္ရွိရင္ ရဲေဆးနဲ႔တင္ၿပီးေတာ့ လုပ္ေဆာင္သင့္တာေတြကို အေကာင္အထည္ေပၚလာတဲ့အထိ အစြမ္းအစေတြနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ ႏုိင္ရပါမယ္။ ယဥ္ေက်းမႈမွာလည္း ရွက္စိတ္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခါတေလ လူ႔အခြင့္ အေရးဆုိတဲ့ ေပတံႀကီးနဲ႔ တုိင္းတာတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ ကုိယ့္ယဥ္ေက်းမႈအေနနဲ႔ ေစာင့္ထိန္းၿပီးေတာ့ ရွက္စိတ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ အခုေခတ္က ကုိးရီးယားယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ အေနာက္ယဥ္ေက်းမႈ စတာေတြဟာ တစ္ခဲနက္ဆုိသလုိ စုၿပဳံၿပီးေတာ့ ဝင္လာမႈေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေနနဲ႔ ဟိုေပၚ ဒီေပၚေတြလည္း ရဲရဲတင္းတင္း ဝတ္လာခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ အႏၲရာယ္ေတြပါ။ တခ်ဳိ႕ဆုိ ဘုရားတက္ ေက်ာင္းသြားေတြမွာေတာင္ ဒီလုိမ်ဳိး မလုံ႔တလုံေတြ ဝတ္ဆင္လာၿပီးေတာ့ သြားခဲ့ ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားေတြမွာလည္း အဲဒီလုိ အတုိအႏွမ္းေတြ၊ ဟုိမလုံ ဒီမလုံစတာေတြကို ဝတ္ဆင္ၿပီး မတက္ၾကရန္ဆုိၿပီး တားျမစ္တဲ့ဆုိင္းဘုတ္ႀကီးေတြ ေထာင္ထားခဲ့ရတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း အဲဒါဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ လြတ္လပ္ခြင့္ေလဆုိတာမ်ဳိးနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးသမားေတြက ရဲေဆးတင္ေပးတာမ်ဳိးေတြ ရွိျပန္ပါတယ္။ ဟုိတေလာေလးက အမ်ဳိးသမီးေရးလႈပ္ရွားေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အယူအဆကေတာ့ သူ႔ကုိယ္ပုိင္ လြတ္လပ္ခြင့္ သူဝတ္ခ်င္တာဝတ္မွာ၊ ဒါကုိ တားျမစ္လုိ႔ မရဘူး၊ ခြင့္ျပဳရမွာပဲေပါ့၊ မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ က်ဴးလြန္တဲ့လူေတြကုိသာ တားျမစ္ရမွာေပါ့ဆုိတဲ့ အယူအဆႀကီးနဲ႔ ႐ုပ္သံတစ္ခုမွာ တင္သြင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သမီးမရွိေသးတဲ့ အပ်ဳိးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားကုိ ေထာက္ခံလုိက္ၾကမလား၊ ျငင္းဆုိလုိက္ၾကမလားဆုိတာ ေစာင့္ၿပီး နားေထာင္ေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ ထၿပီး ကန္႔ကြက္သြားတာမ်ဳိး မရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေမးမယ္ အဲဒီလုိ ဝတ္တာ ခင္ဗ်ားကေရာ မႀကိဳက္ဘူးလားဆုိရင္ ႀကိဳက္တာေပါ့။ ဒါဆုိ ႀကိဳက္တာႀကီးကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ အတင္းျငင္းဆုိ ေနခဲ့ တာလဲဆုိရင္ေတာ့ အႏၲရာယ္မ်ားလြန္းလုိ႔ပါလုိ႔ ေျဖဆုိရမွာပဲ။ မွန္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာ တားဆီးလုိ႔ မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ႕အေနအထိုင္က ၁၈ႏွစ္ျပည့္ၿပီး ျဖစ္လုိ႔ ေနခ်င္သလုိေနမွာပဲ။အဲဒါလူ႔အခြင့္အေရးပဲဆုိရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာအျဖစ္မ်ားဆုံး မုဒိန္းမႈေတြလည္း ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ ျဖစ္ေနဦးမွာဆုိတာ သိေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ မဝတ္ရဘူးလုိ႔ မဆုိခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနရာတကာမွာ ဝတ္ၿပီးသြားရင္ေတာ့ တကယ့္ကို အႏၲရာယ္ႀကီးတစ္ခုကုိ ခါးပုိက္ထဲထည့္ၿပီး သြားေနခဲ့သူဆုိတာကုိေတာ့ မေမ့ပါနဲ႔။ ရွက္စိတ္ေလးေတာ့ ရွိပါဦးလုိ႔ မွာခ်င္ပါတယ္။ ႐ႈိးပဲြသြားတာေတြ၊ ပါတီပဲြတက္တာေတြမွာ ဝတ္ဆင္မႈမ်ဳိးကုိ အျပစ္မေျပာလုိေပမယ့္ ဘုရားတက္၊ ေက်ာင္းသြားတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ဝတ္စားၾကပါ၊ ျမန္မာ့႐ုိးရာ ယဥ္ေက်းမႈကုိ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္ကေန ထိန္းၾကပါဦးလုိ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေျပာလုိတဲ့ ရွက္စိတ္ပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက လူငယ္ေတြ အထူးသျဖင့္ ေယာက္်ားေလးေတြေပါ့။ သူတုိ႔ကုိလည္း အသိေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အခုတေလာ မုိက္႐ူးရဲဆန္တဲ့ အျပဳအမူမ်ဳိးေတြကုိ လက္ရဲဇက္ရဲ က်ဴးလြန္မႈေတြဟာ ေနရာအႏွံ႔အျပား မွာ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဟုိတေလာေလးက ျဖစ္သြားတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္တစ္ခုမွာ စားေသာက္ေနသူကုိ ေအးေအး ေဆးေဆး ဝင္ေရာက္လာၿပီးေတာ့ လူေတြေရွ႕မွာ ေလးငါးခ်က္ဆင့္ၿပီးေတာ့ ဓားနဲ႔ မေသမျခင္း ထုိးသတ္ သြားတာ မ်ဳိးဟာ သတၱိမဟုတ္ပါဘူး။ မုိက္႐ူးရဲဆန္တာပါ။ ရွက္စိတ္ဆုိတာ အဲဒါမ်ဳိး လက္ရဲဇက္ရဲ က်ဴးလြန္းမႈေတြ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မွသာ ရွက္စိတ္လုိ႔ သတ္မွတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိပါပဲ အျခားအျခားေသာ အထက္ေပၚကေျပာခဲ့တဲ့ မေကာင္းတာမ်ဳိးေတြကို လူပုံလည္မွာေရာ၊ ေနာက္ကြယ္မွာေရာ လုပ္ျခင္းမ်ဳိးေတြကုိ မျပဳလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ရွက္စိတ္ေလးနဲ႔ ထိန္းသိမ္းႏုိင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစဟု တုိက္တြန္းခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္မင္းစုိး လူငယ္နဲ႔ ဇဲြ ---------------- လူငယ္ေတြရဲ႕ ဇဲြလုလႅ ဝီရိယနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈလမ္းေၾကာင္းေပၚကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားႏုိင္ၿပီး အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ ပန္းတုိင္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သီးပြင့္ေဝဆာလာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ဒီတစ္ပတ္အတြက္ အားေပးစကား၊ တုိက္ တြန္းစကားဆုိခ်င္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္အခါ ပညာရွာဆုိသလုိ ပညာေတြ ထုိက္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရွိေန ၾကၿပီး ဒီအတုိင္းပဲ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ေနခဲ့ရတဲ့ လူငယ္ေလးေတြမ်ားစြာ ေတြ႕ျမင္ေနရဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္အကုိင္ရွားပါးမႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သလုိ၊ ထုိက္သင့္သေလာက္ လုပ္ခလစာမရလုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္ ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ပ်င္းေနလုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆရာသမားေတြ ဆုံးမဖူးတဲ့ စကား တစ္ခြန္းကေတာ့ ပ်င္းရင္ ပ်င္းမွန္း သိရင္ လူေတာ္ျဖစ္လာႏုိင္တယ္ဆုိတာပါပဲ။ ပ်င္းေနတာကုိ ပ်င္းမွန္းမသိဘဲ ဒီအတုိင္းပဲ အသာအယာ ေမွ်ာလုိက္ေနဦးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိပတိတပ္ၿပီး လုပ္မယ္ဆုိရင္ ဘာမဆုိျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ အဓိပတိေလးပါး ရွိပါတယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပင္းျပင္းပ်ပ် ရွိရပါမယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ျပင္းျပင္းပ်ပ် ရွိရပါမယ္။ လုပ္ခ်င္တာကုိ တကယ္အေကာင္ထည္ ေဖာ္တဲ့အေနနဲ႔ ႀကိဳးစားျခင္းဆုိတာ ရွိရပါမယ္။ အဲဒီလုိ လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း ဥာဏ္လႊာၿပီးေတာ့ လုပ္ရပါမယ္။ အဲဒီေလးမ်ဳိးကို တစ္ခုခုကို အထြဋ္တင္ၿပီး လုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ဆုိတာေတြဟာ လက္တစ္ကမ္းအလုိမွာ ရွိေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေလးခ်က္ထဲက ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈဆုိတာေလးကုိ အဓိကထားၿပီး ေျပာျပလုိပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပထမဆုံး က်န္းမာေရးဟာ အေရးႀကီးတဲ့အတြက္ က်န္းမာေအာင္ ဂ႐ုစုိက္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်န္းမာေရးကုိလည္း လုိက္စားၿပီး ျဖစ္သလုိမေနဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ က်န္းမာေနမွသာ မိမိဘာလုပ္ခ်င္တာလဲဆုိတာကုိ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးေတာ့ အဲဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားမႈဆုိတာေတြကုိ ျပဳလုပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိင္ေနလုိ႔ေတာ့ ဘာမွျဖစ္မလာဘူးဆုိတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ထုိက္သင့္သေလာက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈရွိရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ဇဲြလုလႅ ဝီရိယလုိ႔ သုံးခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က အလုပ္ေတာ့ လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇဲြမရွိဘူး။ ဟုိ စပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ဝါသနာပါရာကုိ ပထမဆုံး ဦးစားေပး ဆုံးျဖတ္ၿပီးေတာ့ ဇဲြေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေမာင္းႏွင္ေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ဆုိတာေတြ ရွိလာမွာ၊ ရလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အင္တာနက္ (နည္းစနစ္က်က် အေတြးအေခၚ)မွာ ဖတ္လုိက္ရတဲ့ လင္းယုန္ငွက္ အေၾကာင္းေလးကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လင္းယုန္ေတြဟာ တိရစၧာန္ေတြထဲမွာေတာ့ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကရတဲ့ သတၱဝါျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔က သက္တမ္း လည္း အရမ္းရွည္တယ္။ လူေတြရဲ႕ သက္တမ္းနီးပါး (၇ဝ)ေလာက္ကုိ အသက္ရွည္ၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ အဓိက လက္နက္ကေတာ့ ခြၽန္ျမေနတဲ့ ႏႈတ္သီး၊ ထက္ျမက္တဲ့ ေျခသည္းနဲ႔ စူးရွေတာက္ပေနတဲ့ မ်က္လုံးတုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတုိ႔သက္တမ္း တစ္ဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ျဖစ္တဲ့ သက္တမ္း(၄ဝ)ေလာက္ကုိ ဒီအဂၤါေတြ ျပည့္စုံေနတာပါ။ အဲဒီကေန ေက်ာ္လာရင္ေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ႏႈတ္သီးေတြဟာ ေပ်ာ့သြားခဲ့တယ္။ ေျခေတြလည္း တုံးသြားတယ္။ ေျခေထာက္မွာ ေပါက္ေနတဲ့ အေမႊးေတြလည္း အရမ္းထူလာတယ္။ ဒီေတာ့ ပ်ံသန္းဖုိ႔ ခက္ခဲသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ဟာ (၅)လေလာက္အထိ အစာငတ္ခံႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒီေနရာမွာ လင္းယုန္ႏွစ္မ်ဳိး ကဲြသြားတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ပါပဲ။ မေလ်ာ့တဲ့ ဇဲြလုလႅပါပဲ။ ပထမတစ္မ်ဳိးက စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့တဲ့ ငွက္ေပါ့။ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖုိ႔ အားမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ အရွိန္ေကာင္း ေကာင္းနဲ႔ အျမင့္ဆုံးကုိ ပ်ံတက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေအာက္ကုိ တရွိန္ထုိး ထုိးစုိက္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသ လုိက္တဲ့ငွက္ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အပင္ပန္းမခံေတာ့ဘဲ (၅)လေလာက္ အသက္ရွင္ၿပီးရင္ အစာငတ္ခံၿပီး ေသသြားခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးကေတာ့ ခုိင္မာတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔အတူ ဇဲြသတၱိကုိ ေမာင္းႏွင္ၿပီးေတာ့ ဘဝကုိဆက္လက္ ရွင္သန္ဖုိ႔အတြက္ အျမင့္ဆုံးေတာင္ကုိ ရွာၿပီးေတာ့ (၅)လေလာက္ေနထိုင္ဖုိ႔ အသုိက္ေဆာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိမိတုိ႔ ရဲ႕ရွည္ၿပီးေပ်ာ့ေနတဲ့ ႏႈတ္သီး ကုိ ေက်ာက္နံရံနဲ႔ ေသြးရဲရဲသံရဲရဲျဖစ္ေအာင္ ပြတ္တုိက္ၾကတယ္။ အရမ္းနာက်င္သည္ အထိ ပြတ္တုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ႏႈတ္သီးဟာ ေၾ<ြကက်ျပဳတ္ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ မၾကာခင္မွာဘဲ ႏႈတ္သီး အသစ္ ျပန္ထြက္လာတယ္။ လပုိင္းအၾကာမွာေတာ့ အရမ္းခြၽန္ျမတဲ့ ႏႈတ္သီးေလးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၿပီးေတာ့ ပထမဆုံး အေနနဲ႔ အဲဒီႏႈတ္သီးနဲ႔ ထူေနတဲ့အေမႊးေတြကုိ နာက်င္စြာနဲ႔ပဲ ဆဲြႏႈတ္ၿပီး သာမာန္အတုိင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တုံးေနတဲ့ မိမိရဲ႕ ေျခသည္းေတြကုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ ခြၽန္ျမလာေအာင္ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ေသြး ရဲသည္အထိ ကုိက္ျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ နာက်င္မႈမ်ဳိးစုံကုိ ခံစားရၿပီးၿပီဆုိေတာ့မွ မိမိရဲ႕ အသုိက္ေလးမွာ (၅)လတိတိေနထုိင္ၿပီးေတာ့ အားေမြးပါတယ္။ (၅)လျပည့္ရင္ေတာ့ အရင္ကလုိ ခြၽန္ျမတဲ့ ႏႈတ္သီး၊ ထက္ျမက္တဲ့ ေျခသည္း၊ စူးရဲေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုံးေတြန႔ဲ ဘဝသစ္ကုိ တည္ေဆာက္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္သက္တမ္းတစ္ခုကို ေနထုိင္တဲ့ လင္းယုန္ငွက္တစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အသက္(၇ဝ)ေလာက္အထိ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ သက္တမ္းရွည္ဖုိ႔အတြက္ ဘဝသစ္ျပန္လည္ထူေထာင္ဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ အားေမြးရ ပါတယ္။ ဇဲြရွိရပါတယ္။ အခက္အခဲမ်ဳိးစုံကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ရပါတယ္။ ဒါေတြကုိ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ လုပ္ေဆာင္ျခင္းဟာ သက္တမ္းလည္းရွည္ၿပီးေတာ့ ႏုပ်ဳိတဲ့ ဘဝတစ္ခုကုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ တည္ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒါေလးကုိ အတုယူေစခ်င္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔လည္း မိမိသြားခ်င္တဲ့ ပစ္မွတ္၊ ပန္းတုိင္မေရာက္ မခ်င္းေတာ့ ဒီလုိ အခက္အခဲမ်ဳိးစုံနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ အခက္အခဲေတြ၊ အတုိက္အခိုက္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံရရင္ ဘဝကုိ အ႐ႈံးေပးၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ က်ဆင္းသြားတဲ့အထိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ မထူေထာင္ႏုိင္ခဲ့ရင္ ေတာ့ ရွင္ၿပီးေတာ့ ေသေတတာမ်ဳိး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဇဲြရွိရပါမယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့လူေတြဟာ ဘယ္လုိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကုိ ၾကည့္ၾကည့္ ေအးေအးေဆးေဆး အသာအယာနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ႔လည္း ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရတယ္။ ဇဲြရွိ ခဲ့ၾကတယ္။ မေလွ်ာ့ေသာ လုလႅေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကရတယ္။ စိတ္ဓာတ္ကုိ အၿမဲတမ္းလုိလုိ တြန္းအားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၿပီးေတာ့ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း အခက္အခဲ အဆီးအတားေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ခက္ခက္ခဲခဲ တည္ေဆာက္ၿပီးမွသာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ အလီလီ ရရွိခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ ေက်ာင္းၿပီးရင္ အလုပ္မရွိလုိ႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ လုပ္ခလစာ နည္းလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပ်င္းလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္မလုပ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာပါပဲ။ လမ္းေတြကေတာ့ မ်ဳိးစုံရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လမ္းကုိ လုိက္မွာလဲ။ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းဟာ ကုိယ့္နဲ႔သဟဇာတျဖစ္မလဲ။ ေလွ်ာက္ေသာသူဟာ တစ္ေန႔ေတာ့ ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္မွာ ဧကန္မလဲြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေလွ်ာက္ပါ။ ႀကိဳးစားပါ။ ဇဲြလုလႅကုိလည္း ေလွ်ာ့မခ်လိုက္ပါန႔ဲ လုိ႔ မွာခ်င္ပါတယ္။ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ တစ္ေန႔ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတဲ့ အသီးအပြင့္ေတြ ေဝဆာေနတဲ့ ပန္းတုိင္မွာ ေအးေအးလူလူ ေနရပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ေမာင္မင္းစုိး

Monday, July 28, 2014

လူငယ္​ရဲ႕စြမ္​းအား(ကုိရင္​​ေလးသုမန)

သားသားမီးမီးတုိ႔ေရ မဂၤလာပါ။ ဦးဦးၿပီးခဲ့တဲ့လက ဘုရားရွင္ရဲ႕သားေတာ္ေလး ရာဟုလာရဲ႕အေၾကာင္းကုိ အတုယူဖြယ္ရာအျဖစ္ ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔အတြက္ ကုိရင္ေလးသုမနရဲ႕ အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔ရဲ႕ အားေတြက ေနာင္အခ်ိိန္ အမိျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ အားေဆးေတြျဖစ္ရ မယ္မဟုတ္လား။ စစ္မွန္တဲ့ ဓမၼအားေတြျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ စစ္မွန္တဲ့ အားေတြနဲ႔ အစြမ္းအစရွိရွိ၊ သတၱိရွိရွိနဲ႔ ကုိရင္ေလး သုမနရဲ႕အားေတြကုိလည္း သားသားမီးမီးတုိ႔အတြက္ အတုယူဖုိ႔၊ လုိက္နာဖုိ႔ ေျပာျပပါမယ္။ တစ္ခါက မု႑ဆုိတဲ့ရြာကေလးမွာ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အစ္ကုိႀကီးကုိေတာ့ မဟာသုမနလုိ႔ ေခၚၿပီး၊ ညီငယ္ကုိေတာ့ စူဠသုမနလုိ႔ေခၚၾကတယ္။ အရွင္အႏု႐ုဒၶါ အမည္ရတဲ့ သူတုိ႔ကုိးကြယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ရွိတယ္။ ဝါဆုိခ်ိန္နီးေတာ့ အျခားရပ္ကုိ မၾ<ြကခုိင္းေတာ့ဘဲ အဲဒီရြာကေလးမွာပဲ သီတင္းသုံးဖုိ႔ ေလ်ာက္ထားတာေၾကာင့္ သီတင္းသုံးေနထုိင္ခဲ့တယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔လုိ အိမ္မွာၾ<ြကေရာက္လာတဲ့ ကုိရင္ေလးေတြကုိ ဆြမ္းေလာင္းသလုိ၊ အဲဒီ သုမနတုိ႔ကလည္း အရွင္အႏု႐ုဒၶါအတြက္ အၿမဲတန္းလုိလုိ ဆြမ္းကပ္လွဴ ဒါန္းၾကတယ္။ ဒီေတာ့ သုမနတုိ႔ညီအစ္ကုိ ဟာ မေထရ္ျမတ္နဲ႔ အၿမဲတန္းလုိလုိ ျမင္ေတြ႕ေနရေတာ့ အကြၽမ္းတဝင္ ရွိလာတာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ဝါကြၽတ္ၿပီဆုိေတာ့ မေထရ္ျမတ္လည္း ပဝါရဏာပဲြၿပီး ျပန္မၾ<ြကခင္ သကၤန္းစတဲ့လွဴဒါန္းဖြယ္မ်ဳိးစုံကုိ ေလာင္းလွဴလုိက္ၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြကလည္းမ်ားေတာ့ မေထရ္လည္း ကူညီမယ့္သူလည္းမရွိေတာ့ သူတုိ႔ေလာင္းလွဴတာ ေတြကို အလွဴမခံဘဲ ေနခဲ့လုိက္တယ္။ ဒါကုိသုမနတုိ႔ရဲ႕ ဖခင္ကသိေတာ့ သူ႔သားအႀကီးျဖစ္တဲ့ မဟာသုမနေလးကုိ ကုိရင္ဝတ္ေပးၿပီး မေထရ္နဲ႔အတူ အကူအညီလုိအပ္တာေၾကာင့္ ထည့္ေပးဖုိ႔ေလ်ာက္ထား လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေထရ္ျမတ္က အႀကီးေကာင္ေလးကုိ လက္မခံခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူဟာ (၇)ႏွစ္အရြယ္သာ ရွိေသးတဲ့ အငယ္ျဖစ္တဲ့ စူဠသုမနေလးကုိပဲ ကုိရင္ဝတ္ေပးၿပီး မေထရ္နဲ႔အတူ ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ ကုိရင္ေလးသုမနဟာ ကုိရင္ဝတ္ဖုိ႔ ေခါင္းရိတ္စဥ္မွာပဲ တရားဆင္ျခင္လုိက္တာ တစ္ခါတည္းကုိ ရဟႏၲာျဖစ္သြား တယ္။ ကဲ သားသားမီးမီးတုိ႔အရြယ္ေလးမွာပဲ ရဟႏၲာျဖစ္သြားတယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အားရစရာေကာင္း သလဲသားသားမီးမီးတုိ႔ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ တစ္ရက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဖူးေတြ႕ဖုိ႔ဆုိၿပီး မေထရ္ျမတ္က ကုိရင္ေလး သုမနကုိ ေနာက္ပါအျဖစ္ေခၚခဲ့ၿပီး ဘုရားရွင္ထံ ၾ<ြကေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဟိမဝႏၲာဆုိတဲ့ ေတာအုပ္ႀကီးထဲေရာက္ေတာ့ မေထရ္ျမတ္ဟာ ေလနာေရာဂါထတယ္။ တစ္ခါတေလ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ဗုိက္ေအာင့္တာမ်ဳိး ျဖစ္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီလုိမ်ဳိး ေလနာေရာဂါထတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ကုိရင္ေလးသုမနက သူ႔ဆရာရဲ႕ ခံစားေနရတဲ့ ေဝဒနာကုိ မၾကည့္ရက္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကူညီေပးခ်င္ ခဲ့တယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ဘုိးဘုိး ဘြားဘြားတုိ႔ အိပ္ယာထဲလဲေနၿပီး အကူအညီလုိအပ္တာမ်ဳိးေတြ ႀကဳံဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီလုိျဖစ္လုိ႔ အကူအညီလုိအပ္ရင္ ဘုိးဘုိးဘြားဘြားေတြက ခုိင္းရင္ မျငင္းဆန္ရဘူး ကူညီေပးရမယ္။ ကုိရင္ေလးသုမနဆုိရင္ လူႀကီးေတြက မခုိင္းဘဲကုိ ကူညီေပးခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါကို အတုယူရမယ္ေနာ္။ ''အရွင္ဘုရား၊ အရင္ကလည္း ဒီလုိေရာဂါျဖစ္ဖူးေတာ့ ဘာေဆးဝါးနဲ႔ ေပ်ာက္ကင္းခ့ဲပါသလဲဘုရား'' ကုိရင္ေလး သုမနက သူ႔ဆရာကုိ ေလွ်ာက္ထားလုိက္တယ္။ ''ေအး ကုိရင္၊ ငါအရင္ျဖစ္ေတာ့ အေနာတတ္အုိင္က ေရကုိေသာက္ၿပီး ေပ်ာက္ကင္းခဲ့ဖူးတယ္'' အဲဒီလုိ ဆရာျဖစ္သူက အမိန္႔ရွိေတာ့ (၇)ႏွစ္အရြယ္ကုိရင္ေလးသုမနဟာ အေဖာ္မပါဘဲ တစ္ပါးတည္း အဲဒီေရအုိင္ဆီကုိ ထြက္ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေရအုိင္ႀကီးမွာက ပႏၷဂလုိ႔ေခၚတဲ့ နဂါးႀကီးတစ္ေကာင္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ နဂါးမင္းရဲ႕ရန္ကလည္း မလြယ္ ကူဘူးေလ။ ကုိရင္ေလးကေတာ့ အဲဒီနဂါးမင္းႀကီးကုိ ေၾကာက္မေနႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ဆရာအတြက္ ေရခပ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ေတာင္းလုိက္တယ္။ ဒါလည္း သားသားမီးမီးတုိ႔အေနနဲ႔ အတုယူရမွာပဲေနာ္။ အဲဒီလုိ မေၾကာက္မရြ႕ံနဲ႔ ေတာင္းရဲဖုိ႔ဆုိတာ ကုိရင္ေလးသုမနအေနနဲ႔ ကေလးေလးျဖစ္ေနေပမယ့္ တြန္႔ဆုပ္မႈဆုိတာမ်ဳိး မျဖစ္ဘူး။ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ကုိယ့္ထက္ႀကီးတဲ့လူေတြက တစ္ခုခုခုိင္းရင္ ဘာမွတြန္႔ဆုပ္မေနနဲ႔၊ ေၾကာက္ရြ႕ံမေနနဲ႔ လုပ္စရာရွိတာကုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ္ရဲရမယ္။ သြားရဲရမယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းကူးရတာမ်ဳိးေတြဆုိရင္ေတာ့ အခုေခတ္က အရင္လုိ မဟုတ္ဘူး။ အခုက်ေတာ့ ကားေတြ၊ ဆုိက္ကားေတြ၊ စက္ဘီးေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြစတဲ့ အႏၲရာယ္ေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့။ အဲဒါေတြကုိေတာ့ သတိထားၿပီး ကူးဖုိ႔လုိတယ္။ ေမာင္းတဲ့လူေတြက မဆင္ျခင္ရင္ တုိက္မိၿပီး အႏၲရာယ္ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သတိဝီရိယေတာ့ ထားဖုိ႔လိုတယ္။ ကုိယ့္ထက္ႀကီးတဲ့ လူေတြ အကူအညီလုိအပ္ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ကုိပါ ေခၚၿပီးသြားေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ေရအုိင္နားေရာက္ေတာ့ နဂါးမင္းႀကီးကုိ ကုိရင္ေလးသုမနက ေရခပ္ခ်င္ေၾကာင္း ေတာင္းလုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ။ နဂါးႀကီးက မထီမဲ့ျမင္နဲ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ''ကုိရင္ေလး၊ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အားနဲ႔ စြမ္းႏုိင္ရင္ေတာ့ ကုိယ္တုိင္ခပ္ယူပါ''လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာလုိက္ေတာ့ ကုိရင္ေလးက ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီး တန္ခုိးေတြ ဘာေတြဖန္ဆင္းႏုိင္တာေၾကာင့္ ျဗဟၼာမင္း ႀကီးရဲ႕အသြင္ ဖန္ ဆင္းလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရအုိင္တစ္ခုလုံးကုိ နဂါးမင္းႀကီးက ပါးပ်ဥ္းနဲ႔ ဖုံးအုပ္ထားတဲ့ နဂါးမင္းႀကီးရဲ႕ ပါးပ်ဥ္းေပၚကုိ နင္းၿပီးေတာ့ ပန္းထြက္လာတဲ့ေရကုိ ေရအုိးအျပည့္ခပ္ယူလုိက္တယ္။ သားသားမီးမီး တုိ႔ဆုိရင္ေရာ ခပ္ႏုိင္ရဲပါ့မလား။ ကုိရင္ေလးကေတာ့ သူ႔အစြမ္းအစေတြ ထုတ္သုံးၿပီး နဂါးမင္းႀကီးကုိ နင္းကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ကုိ ခပ္ယူလုိက္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေရခပ္ၿပီးေတာ့ ကုိရင္ေလးက သူ႔ဆရာဆီကုိ ျပန္ၾ<ြကသြားတယ္။ ဒီေတာ့ နဂါးမင္းႀကီးက ေနာက္ကေန လုိက္သြားတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ကုိရင္ေလးက အသင့္ယူလာတဲ့ေရကုိ ဆရာျဖစ္သူကုိ ကပ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ နဂါးမင္းႀကီးက အဲဒီေရကုိ မေသာက္ဖုိ႔ တားျမစ္လုိက္တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း သူတစ္ပါးမေပးတဲ့ ပစၥည္းကုိ မသုံးေဆာင္သင့္ဖူးဆုိၿပီး ေလွ်ာက္တယ္။ ဒီေတာ့ ကုိရင္ေလးသုမနကလည္း သူ႔ဆရာကုိ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေျပာတယ္။ ''အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ခပ္လာတဲ့ေရကုိ အရွင္ဘုရားအေနနဲ႔ ရဲရဲဝ့ံဝံ့နဲ႔ သုံးေဆာင္ဘုဥ္းေပးေတာ္မူပါ'' ဆုိၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ကုိရင္ေလးက သူခုိးလာတာမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း စြမ္းႏုိင္ရင္ ခပ္ဆုိလုိ႔ နဂါးမင္းက ခြင့္ျပဳလုိ႔သာ ခပ္ယူလာေၾကာင္း ဆက္ေလွ်ာက္ထားေတာ့ မေထရ္ျမတ္လည္း သုံးေဆာင္လုိက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားသင့္တယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ခုနကအေၾကာင္းကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့၊ နဂါးမင္းႀကီးက သူ႔အေနနဲ႔ စြမ္းႏုိင္ရင္ ခပ္လုိ႔ေျပာၿပီးမွ အခုမွ သူမေပးဖူးဆုိၿပီး ျငင္းေနခဲ့တယ္။ အဲဒါ မတရားဖူး။ ဒီလုိမ်ဳိးေတြကေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ က်င္လည္ရမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ ႀကဳံလာၾကရဦးမယ္။ အဲဒီလုိမ်ဳိး ႀကဳံေတြ႕လာရင္ေတာ့ ကုိရင္ေလးသုမနလုိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင္ဆုိင္ရဲဖုိ႔ေတာ့ လိုတယ္။ ကုိယ့္ထက္ ႀကီးတဲ့လူေတြက တကယ္လုိ႔ အဲဒီလုိ မတရားတာေတြလုပ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ငါကကေလးမုိ႔ အ႐ွဴံးေပး လုိက္ရမယ္ဆုိတာမ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး။ အဲဒါဟာ မမွန္တဲ့ အေတြးျဖစ္တယ္။ ကုိယ္မွန္ရင္ေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းသင့္ရင္ျငင္းရဲရမယ္။ အဲဒီလုိမဟုတ္ရင္ ကုိယ့္ကုိ ေက်ာ္ခြသြားၿပီး အႏုိင္ယူဗုိလ္က်စုိးမုိးမႈေတြက ကုိယ့္ဘဝရဲ႕ အနာဂတ္တက္လမ္းမွာ ခလုတ္ကသင္းေတြျဖစ္ေနခဲ့လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဆရာကလည္း သူ႔တပည့္ရဲ႕ အစြမ္းအစကုိ သိတယ္။ ဒီကိစၥဟာ မတရားတာမဟုတ္ဘူး၊ ကုိရင္ေလးဆုိေပမယ့္ သူတစ္ပါးပစၥည္းကုိ ပုိင္ရွင္မေပးဘဲ မယူဖုိ႔ဆုိတာ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နဂါးမင္းရဲ႕စကားကုိ နားမေယာင္ဘဲ သူ႔တပည့္ ခပ္လာတဲ့ ေရကုိ သုံးေဆာင္လုိက္တယ္။ ခဏခ်င္းမွာပဲ ေလနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြား တယ္။ မေထရ္ျမတ္လည္း အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္နဲ႔ နဂါးမင္းႀကီးကုိ ရွင္းျပၿပီးတရားေဟာလုိက္မွ အသိရသြားတယ္။ ေနာက္တကယ္လုိ႔ အဲဒီေရအုိင္က ေရကုိ အလုိရွိရင္ သူကုိယ္တုိင္လာပုိ႔မယ္လုိ႔ ဝန္ခံသြားၿပီး ျပန္သြားခဲ့တယ္။ ေရာဂါလည္းေပ်ာက္ကင္းသြားေတာ့ ဘုရားရွင္ရွိတဲ့ ပုဗၺာ႐ုံေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီကုိ အရွင္အႏု႐ုဒၶါမေထရ္ဟာ ကုိရင္ေလးသုမနနဲ႔အတူ ၾ<ြကလာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းေတာ္ေရာက္ေတာ့ ကုိရင္ေလးကုိ အျခားရဟန္းေတြက လူငယ္လုိ႔ပဲ သေဘာထားၿပီး ဆက္ဆံၾကတယ္။ ရဟႏၲာမွန္းမသိၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က ကုိရင္သုမနေလးရဲ႕ အစြမ္းအစနဲ႔ ရဟႏၲာမွန္းသိေအာင္ အေနာတတ္အိုင္ကေန ေရကုိခပ္ယူဖုိ႔ အဆင့္ဆင့္မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တယ္။ ကုိရင္ေလးသုမနထက္ ႀကီးတဲ့ ကုိရင္ႀကီးေတြအေနနဲ႔ တစ္ပါးမွ သြားခပ္ဖုိ႔မရဲၾကဘူး။ ေနာက္ဆုံးမွ ကုိရင္ေလးသုမနအေနနဲ႔ သူသြားခပ္ယူမယ့္ အေၾကာင္းေလွ်ာက္ၿပီး ေရသြားခပ္ယူလာခဲ့တယ္။ အျပန္က်ေတာ့ ေရအုိးေလးနဲ႔ ေကာင္းကင္ခရီးကေန ျပန္ၾ<ြကလာခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့မွ အျခားရဟန္းေတြကလည္း ကုိရင္ေလးရဲ႕အစြမ္းအစကုိ သိသြားတယ္။ ရဟႏၲာဆုိတာလည္း သိသြား ေတာ့တယ္။ ဘုရားရွင္က ကုိရင္ေလးကုိ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဆုိေတာ့ (၇)ႏွစ္သာရွိေသးေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕သာသနာေတာ္မွာ အသက္ႏွစ္ဆယ္ျပည့္မွ ရဟန္းခံဖုိ႔ ပညတ္ထားေပမယ့္ ကုိရင္ေလးသုမနကုိေတာ့ ငယ္ေပမယ့္ အစြမ္းအစရွိေတာ့ ခ်ီးေျမႇာက္တဲ့အေနနဲ႔ အဲဒီေနကစၿပီး 'ရဟန္းျဖစ္ေစ'ဆုိၿပီး အမိန္႔ရွိလုိက္တယ္။ ဒါကေတာ့ သာသနာ့သမုိင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ျဖစ္စဥ္တစ္ခုေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔အေနနဲ႔လည္း ငယ္ေသးတယ္ဆုိေပမယ့္ အစြမ္းအစေတြ ရွိေနခဲ့ၾကမွာပဲမဟုတ္လား။ ဆုိေတာ့ သူ႔မ်ားထက္သာေအာင္လုပ္ရမယ္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာဆုိလည္း သူတစ္ပါးထက္ေတာ္ေအာင္ တတ္ေအာင္၊ လိမ္မာေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ အဲဒီလုိ ေတာ္ရင္၊ တတ္ရင္၊ လိမ္မာရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္းကုိယ့္ကုိ ခ်စ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ သူတစ္ပါးခ်စ္ေအာင္္ စာကုိႀကိဳးစားၿပီး လိမ္မာေအာင္ေနႏိုင္တဲ့ သားသားမီးမီးေတြျဖစ္ေစဖုိ႔ ဦးဦးတုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲေပါ့ကြယ္။

Saturday, July 26, 2014

အတုယူစရာ ရာဟုလာ

   သားသားမီးမီးတုိ႔ေရ မဂၤလာပါ။ ဦးဦးစုိး သားသား မီးမီးတုိ႔အတြက္ ဆင္ျခင္ဖုိ႔၊ လိုက္နာဖုိ႔၊ အတုယူဖုိ႔၊ သခၤန္းစာ ယူႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ပုံျပင္ေလးေတြ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ဘာျဖစ္ လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ဟာ အနာဂတ္မွာ အဆင့္ျမင့္တဲ့ စစ္မွန္တဲ့၊ လိမ္မာတဲ့၊ ယဥ္ေက်းဖြယ္ အမူအ က်င့္ေတြနဲ႔ အမ်ဳိးဘာသာ၊ သာသနာအက်ဳိးနဲ႔ လူမႈေရး ေတြကုိ ျပဳမႈေဆာင္ရြက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိျပဳလုပ္ ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာ ဘဝမွာလိုက္နာအတုယူရမယ့္ သခၤန္းစာေလးေတြလည္း ရွိေနမယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဦးအေနနဲ႔ သားသားမီးမီးတုိ႔အတြက္ ဦးဦးဖတ္ဖူးတဲ့ ပုံျပင္ေလးေတြကုိ တဆင့္ထပ္မံၿပီး ေဖာက္သည္ခ်တဲ့အေနနဲ႔ ေျပာျပလုိပါတယ္။
    ဒီတစ္ပတ္မွာေတာ့ လိမ္မာေရးျခားရွိလွတဲ့ ကုိရင္ ေလးတစ္ပါးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ သူ႔ေခတ္သူ႔ခါမွာ မင္းေဆြမင္းမ်ဳိးမွာ ႀကီးျပင္းေမြးဖြား လာတဲ့ ကုိရင္ေလးပါ။ အ
လြန္ပဲႏုနယ္လွတဲ့ (၇)ႏွစ္အရြယ္မွာ ပဲ သကၤန္းဝတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းေဆြမင္းမ်ဳိးမွာ ျဖစ္ေပ မယ့္ သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မာန္မာန တက္ၾကြမေနဘူး။ ေထာင္လႊားမေနဘူး။ မေထမဲ့ျမင္ မလုပ္ဘူး။ အင္မတန္မွလည္း လိမ္မာေရးျခား ရွိလွပါတယ္။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕လွတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အေနအထိုင္ အေျပာအဆုိဟာ သားသားမီးမီးတုိ႔ အတုယူစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကုိ လူယဥ္ေက်းေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။
    သူ႔နာမည္က ရာဟုလာတဲ့။ ဒီနာမည္ကုိ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ၾကားဖူးၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အေဖကေတာ့ ဦးတုိ႔ရဲ႕ ကုိးကြယ္ရာဆရာျဖစ္တဲ့ ျမတ္ဗုဒၶပဲျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ သူ႔အေမရဲ႕ သြန္သင္မႈ၊ ေျပာဆုိမႈ၊ ခုိင္းေစမႈေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ နန္းေတာ္ကုိ ၾ<ြကအလာမွာ အေမြေတာင္းခုိင္းလုိ႔ လုိက္ေတာင္းခဲ့တာေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔အတူ ေရႊအုိးႀကီးေလးလုံး ရွိတယ္မဟုတ္လား။ ဒါကုိ သိေတာ့ မယ္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ မာယာေဒဝီက ေလာကီအေမြျဖစ္တဲ့ အေမြေတြကုိ ေတာင္းခုိင္းလုိက္ တာျဖစ္ပါတယ္။
    ဒါေပမယ့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သားေတာ္ေလးကုိ ေက်ာင္းေတာ္ေခၚသြားၿပီး ေလာကီအေမြျဖစ္တဲ့ ေရႊအုိးႀကီးေလးလုံးကို မေပးဘဲနဲ႔ ေလာကုတၱရာအေမြျဖစ္တဲ့ ကုိရင္ ေလးဘဝအျဖစ္ သကၤန္းစီးေပးလိုက္ပါတယ္။ ထားပါေတာ့၊ ဒီလုိနဲ႔ ရာဟုလာေလးဟာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ (၇)ႏွစ္သားေလးမွာပဲ ကုိရင္ေလးရာဟုလာ ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။
    ကုိရင္ေလးရာဟုလာအေနနဲ႔ ခမည္းေတာ္ျဖစ္သူ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သားေတာ္လည္း ျဖစ္တယ္။ အဘုိးျဖစ္သူ သုေဒၶါဒနအေနနဲ႔လည္း ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးျဖစ္ေပမယ့္ မင္းေဆြမင္း မ်ဳိးနဲ႔ ရာဇမာန္တက္ၾ<ြကၿပီး လူငယ္ပီပီ မာန္မာန တက္ၾ<ြကတာမ်ဳိး လုံးဝမရွိဘူး။ သူဟာ သူ႔ထက္ႀကီးသူေတြရဲ႕ ဆုံးမစကားကုိ လုိက္နာရာမွာ စံအျဖစ္ထားေလာက္ေအာင္  လိုက္နာ မႈ ရွိတယ္။ ေလးေလးစားစားနဲ႔ လူႀကီးသူမေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြကုိ ႐ုိ႐ုိေသေသ ရွိတယ္။
    ဒီေတာ့ အျခားရဟန္းေတြက ကုိရင္ေလးရာဟုလာရဲ႕ စိတ္ကုိ စမ္းသပ္ခ်င္ၾက တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ဟာ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ စိတ္ဆုိးေအာင္ ဆြၾကတယ္။ စၾကတယ္ေပါ့။ ဥပမာ ကုိရင္ေလးသြားတဲ့လမ္းမွာ အမႈိက္သ႐ႈိက္ေတြ ပစ္ခ်ထားတာတုိ႔ လုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိရင္ေလးက ဒီအမႈိက္ေတြကုိ တစ္စမက်န္ေအာင္ ေကာက္တယ္။ သူလုပ္တာ မဟုတ္မွန္း သိေပမယ့္ သူမလုပ္ပါဘူးလုိ႔ ျငင္းဆန္ၿပီး ဘာသိဘာသာ မထားဘူး။ သူကုိယ္တုိင္အမႈိက္ ေကာက္တယ္။ အမႈိက္သိမ္းတယ္။ တံျမက္စည္းလွဲတယ္။ ဒီလုိပဲ မၿငီးမညဴဘဲ လုပ္တတ္ တယ္ေပါ့။
    ကုိရင္ေလးရာဟုလာဟာ ဘယ္ေနရာကုိပဲ သြားသြား လူခ်စ္လူခင္ အရမ္းေပါတယ္။ သူ႔ကုိ ေတြ႕တဲ့လူတုိင္း၊ ရဟန္းတုိင္းက ခ်စ္ၾကတယ္။ သူကလည္း ခ်စ္ေအာင္ေနတယ္။ လိမ္မာတယ္။ ဆုံးမစကားကုိ လုိက္နာတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကုိ ခ်စ္ခင္သူေတြက ဝုိင္းဝုိင္းလည္ေနၾကတာေပါ့။
    သူက ဆုံးမသူကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ၿပီး  မျငင္းဆန္ဘူး။ ႏႈတ္လွန္ မထုိးဘူး။ သူတုိ႔ဆုံးမတုိင္း သေဝမသိမ္း လိုက္နာတယ္။ ကုိရင္ေလးရာဟုလာဟာ မနက္အိပ္ရာထတုိင္း ျပဳေနၾက၊ လုပ္ေနၾက ဝတ္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါက အျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
    ''ဒီေန႔ ငါ့ကုိ ဆုံးမမယ့္သူဟာ လက္ခုပ္ထဲက သဲေတြလုိ ေပါမ်ားပါေစ''ဆုိၿပီး ေတာင္းဆုိတယ္။ အဲဒီလုိကုိ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ အဆုံးအမကုိ လုိက္နာလုိသူ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူဟာ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားတာ ျဖစ္မွာေပါ့။
    ဒီေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ ျပန္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ တကယ္ေတာ့ ကုိရင္ ရာဟုလာဟာ အသက္အရြယ္ငယ္ေပမယ့္ အသိဥာဏ္က ေတာ္ေတာ္ျမင့္မားေနတယ္ဆုိတာ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း သိပါလိမ့္မယ္။ မင္းေဆြ မင္းမ်ဳိးျဖစ္ေပမယ့္ မာန္မာန ေထာင္လႊားမႈ၊ ေမာက္မာမႈ လုံးဝမရွိဘူး။ ငါ့အေဖက သုံးေလာကထြဋ္ထား ျမတ္စြာဘုရားပဲ။ ငါ့အဖုိးက ရွင္ဘုရင္ပဲဆုိၿပီး ရာဇမာန္၊ ဝယမာန္၊ ဂုဏမာန္စတဲ့ မာန္ေတြကုိ ေရွ႕တန္းမတင္ပါဘူး။
    အခုေခတ္မွာ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ေတြ႕ဖူးပါလိမ့္မယ္။ ငါ့အေဖက ဘာမုိ႔၊ ငါ့အဖုိးက ဘာမုိ႔ဆုိၿပီး လူႀကီးသူမေတြကို မ႐ုိမေသ၊ မေလးမစားနဲ႔ မာန္မာန ေထာင္ လႊားသူေတြ ရွိတယ္မဟုတ္လား။ ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ရဘူးဆုိတာ ကုိရင္ေလး ရာဟုလာက သားသားမီးမီးတုိ႔ကုိ အတုယူဖြယ္ရာအျဖစ္ စံျပအေနနဲ႔ ေနထိုင္သြားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ မာနဆုိတာ မာၿပီး ေနာက္က်ရင္ နသြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မာနတက္ၾကြ
မႈေတြ၊ ေထာင္လႊားမႈေတြ မလုပ္ရဘူးေပါ့။
    ေနာက္တစ္ခုက ကုိရင္ေလးရာဟုလာဟာ သူ႔ကုိ စေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ လူႀကီး သူမေတြကုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ မေခ် မငံေျပာတာတုိ႔၊ ႏႈတ္လွန္ထုိးတာတုိ႔ မလုပ္ဘူး။ ဒါလည္းပဲ အတုယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔ေရာ ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္လုိ႔စရင္ ျပန္ၿပီး ေအာ္တာတုိ႔၊ ဆဲတာတုိ႔ လုပ္တာေတြ ရွိလား။ တကယ္လုိ႔ရွိရင္ အခုကတည္းက ဒီလုိ အမူအက်င့္ေတြကုိ မလုပ္မိေအာင္ ေနထုိင္ရမယ္ေနာ္။ ဒါမွသာလ်င္ ကုိယ့္ကုိယ္ လူႀကီး သူမေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြက ခ်စ္ခင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္လုိ႔စရင္ ျပန္ၿပီး ေအာ္တာတုိ႔၊ ဆဲတာတုိ႔ မလုပ္ပါနဲ႔။ လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ ခ်စ္ခင္တဲ့ အျပဳအမူ အေန အထိုင္၊ အေျပာအဆုိနဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ သည္းခံစိတ္ေမြးၿပီး လူယဥ္ေက်းေလးျဖစ္ ေအာင္ ေနသြားဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
    ေနာက္တစ္ခ်က္ ကုိရင္ေလးရာဟုလာဟာ သူ႔ကို အၿမဲတမ္းဆုံးမမယ့္သူေတြကုိ လုိက္ရွာေနတယ္။ ဆုံးမတဲ့ သူေတြကုိ ေတြ႕ရင္ ေပ်ာ္တယ္။ ဆုံးမသူေတြရဲ႕ ဆုံးမမႈေတြကုိ အားလုံးလုိက္နာတယ္။ သဲေတြကုိ လက္နဲ႔က်ဳံးၿပီး သဲနဲ႔အမွ် ဆုံးမသူေတြ ေန႔စဥ္ေပါမ်ားဖုိ႔၊ ေတြ႕ဖုိ႔ သူက ဆုေတာင္းတယ္။ ဒါကလည္း အင္မတန္မွ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူ ျဖစ္ပါတယ္။ အတုယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လိုက္နာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သခၤန္းစာလည္း ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
    သားသားမီးမီးတုိ႔ေရာ ကုိယ့္ကုိ ဆုံးမသူေတြ ေတြ႕ရင္ ႀကိဳက္ရဲ႕လား။ ငါ့ကုိပဲ အျပစ္ရွာၿပီး ေျပာေနတယ္လုိ႔ ထင္မိလား။ တကယ္လုိ႔ ဒီလုိ ဆုံးမသူကုိေတြ႕ရင္ ၾကည္ၾကည္ ျဖဴျဖဴနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဆုံးမမႈကုိ လိုက္နာမႈရွိရဲ႕လား။ အိမ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ဒီလုိ ဆုံးမသူေတြအေနနဲ႔ အေမအေဖ၊ အစ္ကုိအစ္မစသျဖင့္ အိမ္မွာလည္း ရွိသလုိ၊ ေက်ာင္းေတြ မွာလည္း ဆရာ၊ ဆရာမ၊ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက ဆုံးမရင္ လိုက္နာရ႕ဲလား၊ ႀကိဳက္ရဲ႕လား၊ ျပန္ၿပီး မေအာ္ဘဲ ရွိရဲ႕လား။ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေရာ လက္ခံၿပီး လိုက္နာရဲ႕လား ျပန္လည္ဆန္း စစ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။
    ကုိရင္ေလးရာဟုလာကေတာ့ ဂုဏ္ပကာသနဆုိတာ အေရးမႀကီးဘူး၊ အက်င့္ စာရိတၱကသာ လူ႔ဘဝရဲ႕ အဓိကပင္မ အခရာက်တဲ့ အရာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ရဲ႕ လုိအပ္မႈေတြကုိ အၿမဲတမ္းၾကည့္ၿပီး ဆုံးမေပးတဲ့ သူေတြကုိ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ႀကိဳဆုိတယ္။ သူတုိ႔ဆုံးမတဲ့အတုိင္း လုိက္နာတယ္။ ဆုံးမသူကုိလည္း အၿမဲတမ္း ေတာင္းတတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ဟာ လူခ်စ္လူခင္ ေပါတယ္။ လိမ္မာေရးျခား ရွိတယ္။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တယ္။ အျခားသူေတြရဲ႕ စံျပအျဖစ္ ေနထိုင္ႏုိင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
    ဒါေၾကာင့္ သားသားမီးမီးတုိ႔ကလည္း ကုိရင္ေလးရာဟုလာရဲ႕ ထုံးကုိ ႏွလုံးမူၿပီးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မာန္မာန မတက္ၾ<ြကပါနဲ႔။ လူႀကီးသူမေတြက စရင္လည္း ငါ့ကုိ ခ်စ္လုိ႔စတာပဲလုိ႔ သတ္မွတ္ၿပီး သည္းခံစိတ္ေမြးႏိုင္ရမယ္။ ေနာက္ ဆုံးမမႈ၊ သြန္သင္မႈေတြကုိ လိုက္နာႏိုင္ ရမယ္။ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ဟာ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားတဲ့ လူငယ္မ်ားျဖစ္သလုိ၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ၿပီး အနာဂတ္မွာ အားကုိးရမယ့္ ႏုိင္ငံသားေကာင္း ရတနာမ်ားျဖစ္ၾကလိမ့္ မယ္လုိ႔ ဦးဦးစုိး ေျပာဆုိရင္း ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ နားေတာ့မယ္။

သားသားမီးမီးတုိ႔ကိုခ်စ္တဲ့ ဦးဦးစုိး
ေမာင္မင္းစုိး

Monday, January 20, 2014

ဦးဦးစုိးေျပာတဲ့ ပုံျပင္မ်ား အဆက္

အဆိပ္သင့္ဘ၀
အမွတ္စဥ္(၁၂)
---------------------------
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ ကုိစံၿငိမ္းဆုိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔မွာ ညီအစ္ကုိ ေလးေယာက္ရွိတယ္။ သူကေတာ့ အႀကီးဆုံးေပါ့။ သူ႔ညီေလး မီးတြင္းကထြက္ၿပီး မၾကာ ခင္မွာပဲ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဆုိသလုိ မိဘႏွစ္ပါးလုံးဟာ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ကြယ္လြန္ သြားၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အစ္ကုိႀကီးေတာ့ အဖရာ-ဆိုသလုိ သူဟာ ညီငယ္ေတြအားလုံးအ တြက္ အေဖတစ္ေယာက္လုိ ရုန္းကန္ေနခဲ့ရတယ္။

ညီေတြအားလုံးကလည္း သူေျပာရင္ အားလုံးအဆင္ေျပတယ္။ နားေထာင္ၾက တယ္။ ရုိေသေလးစားၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လည္း ခ်စ္ခ်င္ခင္ခင္ ၾကင္ ၾကင္နာနာရွိခဲ့ၾကတယ္။ စုစည္းတယ္။ ညီညြတ္တယ္။ အားလုံး ဘာကိစၥမဆုိ အမ်ားနဲ႔ဆုိင္ တဲ့ လုပ္ငန္းေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပါ၀င္ဖုိ႔ဆုိရင္ ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္ေလ့ရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ညီအငယ္ဆုံးေလးကေတာ့ အရမ္းကုိ ငယ္ေသးေတာ့ ဘာမွမသိေသးဘူးေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ ေနလာလုိက္တာ တစ္ရြာတည္းမွာေနတဲ့ မပုမနဲ႔ သမီးရည္းစားျဖစ္သြား တယ္။ က်န္တဲ့ကိစၥေတြမွာ တုိင္တုိင္ပင္ပင္ျဖစ္ေပမယ့္ ကုိစံၿငိမ္းဟာ ဒီကိစၥမွာေတာ့ သူ႔ညီ ေတြနဲ႔ မတုိင္ပင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ညီေတြကေတာ့ သမီးရည္းစားျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကို ေတာ့ အနည္းငယ္ရိပ္မိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္ကုိႀကီးကလည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ ဘာသိ ဘာသာေနခဲ့ၾကတယ္။

“အစ္ကုိစံ၊ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ သမီးရည္းစား သက္တမ္းက သုံးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္ထဲ ေရာက္ေတာ့မယ္၊ ရွင္မိဘေတြ ရွိစဥ္ကတည္းက ကၽြန္မတုိ႔ လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘာမွမျဖစ္ ဘူး၊ ရွင္ေတာ့မသိဘူး၊ ကၽြန္မတုိ႔ ခ်စ္သူဘ၀ကုိ ကၽြန္မအသိေတြက သိေနၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ေဆာင္းတြင္းေရာက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္”

ကုိစံၿငိမ္းဟာ ဘာမွ မတုန္မလႈပ္ပါဘူး၊ စကားလုံး ဆြ႕ံအေနခဲ့တယ္။ အေတြးေတြ ခ်ဲ႕ေနခဲ့တာေၾကာင့္ မပုမေျပာေနတဲ့ စကားေတြကုိလည္း မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မပုမလည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာတဲ့ ကုိစံၿငိမ္းကုိ စကားဆက္ၿပီး မေျပာ လုိတာေၾကာင့္ ထျပန္သြားခဲ့တယ္။

လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ မပုမ လင္ေနာက္လုိက္သြားၿပီဆုိတဲ့ သတင္းစကားကုိ ကုိစံၿငိမ္းၾကားလုိက္ရတယ္။ အဲဒီေန႔ကတည္းက စၿပီး ကုိစံၿငိမ္လည္း ၾကက္ေသေသသြား လုိက္တာ၊ ဘာမွကို မသိေတာ့သူ၊ နားမလည္ေတာ့သူ တစ္ေယာက္လုိျဖစ္သြားၿပီး ေနာက္ ဆုံး ရူးသြားတဲ့အထိ အဆင့္ဆင့္ ျဖစ္သြားခဲ့ေတာ့တယ္။

အဲဒီလုိျဖစ္သြားကတည္းက ကုိစံၿငိမ္းတစ္ေယာက္ အရင္လုိ အိမ္မွာ ဦးစီးလုပ္ကုိင္ သူတစ္ေယာက္ဘ၀ကေန ဘာမွမလုပ္ေတာ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ရွိ
တုိင္း အရြာအေနာက္ဘက္မွာရွိတဲ့ မန္းက်ီးပင္ေအာက္က ဇရပ္အုိေလးထဲမွာပဲ ထုိင္ေနခဲ့ ေတာ့တယ္။ ညီျဖစ္သူေတြကလည္း ဘာမွမေျပာလုိၾကပါဘူး၊ အစ္ကုိႀကီးအျဖစ္ကုိ ေတြးၿပီး စိတ္မေကာင္းေတာ့ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။

          ဒီလုိနဲ႔ေနလာလုိက္တာ သူဟာညေန စားခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ခ်န္ထားတဲ့ ထမင္း ေလးေတြကို လာလာစားရင္းကေန၊ ေနာက္ဆုံး ပန္ကန္ျပားေလးတစ္ခ်ပ္ကုိပဲ ယူသြားၿပီး ထမင္းကုိေတာင္ ဇရပ္ထဲမွာပဲ စားေတာ့တယ္။ ညအိပ္ခ်ိန္ေတြမွာလည္း ျပန္မလာေတာ့ ဘူး။ အဲဒီဇရပ္ေလးထဲမွာ ေနေနခဲ့ေတာ့တယ္။

          တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ တစ္လလည္းမဟုတ္ဆုိေပမယ့္ ညီေတြကေတာ့ သူတုိ႔အေပၚမွာ ေမတၱာထားၿပီး ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ကုိစံၿငိမ္း ဒီလုိျဖစ္ သြားတာကုိ စိတ္မေကာင္းရုံကလဲြၿပီးေတာ့ ဘာမွလည္းမေျပာေတာ့ဘူး၊ အျပစ္လည္း မတင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ သူကေတာ့ ညေနေစာင္းရင္ ပန္ကမ္းျပားေလးဆဲြထြက္လာၿပီ အိမ္ေရွ႕ ထမင္းလာလာေတာင္းတဲ့ သူေတာင္းစားအျဖစ္ေတာ့ ေရြ႕ေလ်ာသြားခဲ့တယ္။

          “အစ္ကုိေလး၊ ညေန ညေန ထမင္းလာလာေတာင္းေနတဲ့ အရူးႀကီးက  ဘယ္က လဲဟင္၊ သူက အိမ္ မရွိဘူးလား၊ ေန႔တုိင္းလာလာေနခဲ့တယ္ေနာ္” ညီအငယ္ဆုံးေလးက စူးစမ္းတတ္တဲ့အရြယ္ဆုိေတာ့ ဟုိေမး ဒီေမးနဲ႔ တစ္ရက္မွာေတာ့ အဲဒီေမးခြန္းကို အစ္ကုိအငယ္ဆုံးကုိ ေမးလုိက္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ညီေလး သိလာမွာပါဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ “ငါလည္း သိဘူးကြ” ဆုိတဲ့ အေျဖေလာက္ကုိပဲ စကားျပန္ေပးရင္း အဲဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖ ကုိ အဆုံးသတ္ခဲ့လုိက္တယ္။

          တစ္ရက္ေတာ့ ညီအငယ္ဆုံးကေလးဟာ တစ္ေယာက္တည္း ရြာအျပင္ဘက္ထြက္ ခဲ့လုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ညီေလးဆုိတဲ့ အသိနဲ႔ အစ္ကုိႀကီးဟာ အေ၀းကေန လွမ္းျမင္လုိက္ ေတာ့ အနီးအနားေရာက္ေတာ့ မေနႏုိင္လုိ႔ ေအာက္ကိုဆင္းၿပီးေတာ့ ညီအငယ္ဆုံးေလးဆီ ေျပးခဲ့လုိက္တယ္။ “ညီေလးဆုိတဲ့”ေခၚသံနဲ႔အတူ ေျပးဆင္းလာတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ကို ကေလးငယ္က ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ေနာက္လွည့္ၿပီး အားကုန္ျပန္ေျပးတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ႏွာဖားႀကိဳးျပတ္ၿပီး လြတ္ေျပးလာတဲ့ ႏြားတစ္ေကာင္က ကေလးငယ္ကို ၀င္တုိက္လုိက္တယ္။ ကေလးငယ္ကလည္း ေျပးလာ၊ ႏြားကလည္း အရွိန္ေကာင္းေကာင္း နဲ႔ ေျပးလာဆုိေတာ့ ကေလးငယ္ဟာ ဒဏ္ရာျပင္းထန္လြန္းၿပီး ေသဆုံးသြားခဲ့တယ္။
          အဲဒီေန႔က စၿပီးေတာ့ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ညီျဖစ္သူေတြက အစ္ကုိ႔ကုိ အေတာ္ေလး နာက်ည္းသြားခဲ့တယ္။ သတ္ခ်င္စိတ္အထိေတာင္ ေဒါသထြက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ ဆုံး ဘာမွေတာ့ မလုပ္လုိက္ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္ ညီအငယ္ဆုံးေလး ေသသြားတဲ့ေန႔ကစၿပီး အိပ္ခ်ိန္အပ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အစ္ကုိႀကီးလုပ္သူဟာ သူ႔ညီအငယ္ဆုံးေလးရဲ႕ ေျမပုံေဘးမွာ ေနပူ မုိးမရြာမေရွာင္ သြားသြားထုိင္ေနခဲ့ေတာ့တယ္။

          (( ကဲ သားသားမီးမီးတုိ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးက ဒါပါပဲ၊ ဒီ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ပတ္ သက္ၿပီးေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ကို ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးမယ္။ အခု မေျဖပါနဲ႔၊ သားသား မီးမီးတုိ႔ ပါလာတဲ့ ဗလာစာအုပ္ေလးထဲမွာပဲ ေတးမွတ္သြားပါ၊ ေနာက္ေန႔ၾကမွ အေျဖကုိ တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီး၊ ကုိယ့္အျမင္အတုိင္း ဖတ္ၾကားျပရပါမယ္။
          ၁။ ကုိစံၿငိမ္းအေနနဲ႔ ဘာကိစၥျဖစ္ျဖစ္ ညီအစ္ကုိတစ္ေတြ တုိင္ပင္ေလ့ရွိေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ကိစၥမွာ မတုိင္ပင္ရတာလဲ။
၂။  အဲဒီကိစၥအေပၚမွာ တုိင္ပင္သင့္သလား၊ မတိုင္ပင္သင့္ဘူးလား။
၃။ သူ႔ခ်စ္သူက အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ေျပာတဲ့ အခ်ိန္ ဘာေၾကာင့္ ဘာမွျပန္မေျပာ တာလဲ။
၄။ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ ဒီေလာက္ဘ၀ကုိ ထုိးေကၽြးပစ္တာဟာ တန္ သလား၊ ဘာေၾကာင့္လဲ။
၅။ ထမင္းလာေတာင္းတဲ့လူကုိ ေမးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ညီအငယ္ဆုံးေလးကုိ အျဖစ္မွန္ မေျပာျပတာလဲ။ ေျပာသင့္၊ မေျပာသင့္။
၆။ ညီအငယ္ဆုံးေလး အစ္ကုိႀကီးေၾကာင့္ ေသသြားေတာ့ က်န္တဲ့ညီေတြက အစ္ ကုိႀကီးေတြက သတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္ မသတ္ပစ္တာလဲ။
          ၇။ အစ္ကုိႀကီးရဲ႕ အနာဂတ္။
၈။ တကယ္ေကာ ရူးသလား။ ကဲ သားသားမီးမီးတုိ႔ အဲဒီေမးခြန္းေလးေတြကုိ အိမ္မွာစဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေျဖခဲ့ၾကပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲေပါ့ကြယ္။ ))  

ေမာင္မင္းစုိး


ဆြ႔ံအသြားတဲ့ ကေလး
အမွတ္စဥ္(၁၃)
----------------------------
          တစ္ခါက အဘုိးအိုနဲ႔ ေျမးေလးရွိတယ္။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္ဆိုတဲ့အတုိင္းေပါ့ အဘုိးဟာ ေျမးေလးကုိ အရမ္းခ်စ္ရွာတယ္။ ဘယ္ကုိပဲသြားသြား သြားေလတုိင္းလုိလုိ ေျမး ကေလးကုိ ေခၚသြားေလ့ရွိတယ္။ ကေလးဟာ စူးစမ္းေနတဲ့အရြယ္ဆုိေတာ့ သူမသိတာမွန္ သမၽွကို အဘုိးျဖစ္သူကုိ ေမးေလ့ရွိတယ္။ သူတုိ႔ေနတဲ့အရပ္ကေတာ့ ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ အနီးအနား က ေတာမဆန္ ၿမိဳ႕မက် ၿမိဳ႕အစြန္က ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ ေနထုိင္ၾကတယ္။
          တစ္ရက္ေတာ့ လိုင္းကားစီးၿပီးေတာ့ အဘုိးအုိဟာ ၿမိဳ႕ထဲကုိ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ခါ တိုင္းလုိပါပဲ ေျမးကေလးကုိ ခ်ီပုိးၿပီးေတာ့ ကားဂိတ္သြား၊ အဲဒီကေန ၿမိဳ႕ထဲသြားမယ့္ လုိင္း ကားေပၚတက္စီးခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ လုိင္းကားဟာ ရပ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ေျမးကေလးက ဘာျဖစ္လုိ႔ ရပ္တာလဲဆုိတာ သိခ်င္တာေပါ့။
          “ အဘုိး ကားက မသြားဘဲ ဘာျဖစ္လုိ႔ ရပ္ေနတာလဲ”
           ေအာ္ ဒါလား၊ ဟုိးေရွးမွာ မီးပြိဳင့္ရွိတယ္ေလ၊ ေတြ႕လား၊ အဲဒီ မီးပြိဳင့္က မီးေလး ေတြ ျမင္လား၊ မီးအနီျဖစ္ေနလုိ႔ ရပ္ေနခဲ့တာေပါ့” အဘုိးလည္း ေျမးကေလးကုိ မီးပြိဳင့္ကုိ ထုိးျပရင္း ျပန္ေျဖခဲ့လိုက္တယ္။
          ဒီလုိနဲ႔ သြားမယ့္ေနရာေရာက္ေတာ့ လုိင္းကားေပၚက ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဆင္းၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ လမ္းေပၚမွာ ကားေတြ စီတန္းရပ္ေနတာကုိ ကေလးငယ္က ျမင္ေတာ့ ေမး တာေပါ့။
          “ အဘုိး၊ ဒီကားေတြကလည္း မီးနီ ျပလုိ႔ ရပ္ေနခဲ့တာလား”
          “ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့ေျမးရဲ႕ ဒီကားေတြက လုပ္စရာကိစၥေတြရွိေတာ့ အနီးအနား ခဏ ရပ္တာ” ေျမးကေလးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခုနက အဘုိးေျပာေတာ့ မီးနီျပမွ ရပ္ရတယ္ ေျပာေသး၊ ခုက် ဘာမီးနီမွလည္း မျပဘဲနဲ႔ ကိစၥရွိလုိ႔ ရပ္ေနျပန္ၿပီ၊ ေအာ္ ကိစၥရွိရင္ ရပ္ရပါ လားဆုိတာ အေတြး၊ အသိ တစ္ခုတုိးတဲ့ ပုံစံနဲ႔ ဘာမွ မေမးေတာ့ဘဲ ေနခဲ့လိုက္တယ္။
          အဲဒီလုိပဲ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြမွာ လူရုပ္ေတြ ေတြ႕ေတာ့လည္း ေမးတာေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလူေတြက ေနပူက်ဲတဲႀကီးထဲမွာ အေပၚတက္ၿပီး ရပ္ေနရတာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္း ပါပဲ။ ဒါကုိလည္း အဘုိးက အက်ဳိးအေၾကာင္း ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ ေျဖလုိက္ရတယ္။ အဲဒီလုိ ရပ္ေနရင္လည္း ေငြရတယ္ဆုိတာမ်ဳိးကုိ အဘုိးက ေျပာေတာ့ ေျမးကေလးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဒီလုိ ေနပူထဲမွာ ရပ္ေနရင္လည္း ေငြရတယ္ဆုိတာ သိလုိက္၊ ေတးမွတ္ ထားလုိက္တယ္။
          ဒီလုိနဲ႔ ကုန္တုိက္တစ္ခုေပၚတက္သြားေတာ့ ေကာ္ပတ္ရုပ္ႀကီးေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီး၊ အမ်ဳိးသားပုံေတြ အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ေပးၿပီးေတာ့ လက္ညွိဳးညႊန္ျပေနၿပီး မတုန္မလႈပ္ ရပ္ေနတာကုိလည္း ေျမးကေလးေတြ႕ေတာ့ အဘုိးကုိ ေမးလုိက္ျပန္တယ္။ အဘုိးလည္း ေျမးကေလးေမးတုိင္းေတြကုိ တစ္ခုမက်န္ ေျဖေနခဲ့ရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကေလးဟာ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေမးျမန္းေနခဲ့လုိက္တာေပါ့။
          ကုန္တုိက္ေပၚကေန ထြက္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရွိတဲ့ ဆိုင္ကုိထြက္ သြားခဲ့တယ္။ ေျမးကေလးကုိ ထားခဲ့လုိ႔လည္းမရေတာ့ ဆုိင္ထဲကုိ ေျမးကေလးကလည္း့ ပါသြားခဲ့တာေပါ့၊ ဒီေတာ့ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ အဘုိးျဖစ္သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဟာ ထုိင္ေနတဲ့ ၀ုိင္းကေန လွမ္းေခၚလုိက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဘုိးလည္း ေျမးကေလးနဲ႔အတူ အဲဒီ၀ုိင္းကုိ သြားခဲ့တယ္။
          ခဏေနေတာ့ ဖန္ခြက္ႀကီးႀကီးႏွစ္လုံး လာခ်သြားတယ္။ ေနာက္ အဲဒီခြက္ေတြထဲကုိ စည္ဘီယာေတြ လာထည့္သြားတယ္။ ကေလးငယ္အတြက္ကေတာ့ ကုန္တုိက္ေပၚက ၀ယ္လာခဲ့တဲ့ အခ်ဳိရည္ဗူးပါေတာ့ ဘာမွမမွာေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကေလးငယ္ဟာ အေသ အခ်ာၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ဖန္ခြက္ထဲမွာ အျမွပ္တစီစီထေနတဲ့ အေရေတြကုိ သူ႔အရမ္း ေသာက္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။
          “ဘုိးဘုိး၊ သားသားလည္း အဲဒီအခ်ဳိရည္ေတြ ေသာက္ခ်င္တယ္”
          “ ဒါက အခ်ဳိရည္မဟုတ္ဘူးကြ၊ လူႀကီးေတြပဲ ေသာက္လုိ႔ရတာ၊ ကေလးေတြ ေသာက္လုိ႔မရဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ သားလက္ထဲ အေအးေလးကုိပဲ ေသာက္ေနာ္”
          “ သားသား ေသာက္ခ်င္တယ္၊ ဒါႀကီးကုိ ေသာက္ခ်င္ေတာ့ဖူး”ဆုိၿပီး ေျမးျဖစ္သူက သူ႔လက္ထဲမွာရွိတဲ့ အခ်ဳိရည္ပုလင္းကုိ လႊင့္ပစ္လုိက္တယ္။ အဘုိးျဖစ္သူလည္း စိတ္ ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေျမးျဖစ္သူကုိ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းၿပီးေတာ့ ထရုိက္ပစ္လုိက္တယ္။
          “ မင္းက တစ္လမ္းလုံးလည္း ေအးေအးေဆးေဆးကုိ မေနရဘူး၊ ဟုိဟာစပ္စု၊ ဒီဟာစပ္စုနဲ႔၊ ဟုိဟာေမး၊ ဒီဟာေမးနဲ႔ အေမးအျမန္းကလည္း ထူးလုိက္တာ ေျပာမေနနဲ႔ ခုလည္း ဘာမွမဆိုင္ပါဘူးဆုိတာကုိ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ေသာက္ခ်င္ျပန္တယ္” ေျမးျဖစ္သူကုိ ခပ္ ဆတ္ဆတ္ ႏွစ္ခ်က္သုံးခ်က္ေလာက္ ထရုိက္ပစ္လုိက္တယ္။
          ဒီလုိနဲ႔ ေျမးျဖစ္သူလည္း တစ္လမ္းလုံး တိတ္ဆိတ္ၿပီး လိုက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းမွာ ေတြ႕တာေတြထဲက သူသိခ်င္တာေတြကုိလည္း သိခ်င္ေပမယ့္ ဘာတစ္ခုမွ မေမးေတာ့ ဘူး၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ငူတူတူႀကီး ထုိင္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔အေမက ရိပ္မိလုိ႔့ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဘုိးလည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ျပန္ေျပာျပလုိက္ရတယ္။ ဒါေတြသိ ေတာ့ အေမလုပ္သူလည္း သားစိတ္ဆုိးေနတာျဖစ္မယ္ဆုိတာသိေတာ့ ဟုိလုိေခ်ာ့ ဒီလုိ ေခ်ာ့နဲ႔ လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီေန႔က စၿပီးေတာ့ အဲဒီကေလးငယ္ဟာ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာ ေတာ့ဘဲ ဆြံ႔ အသူတစ္ေယာက္လုိ႔ ျဖစ္သြားခဲ့ေတာ့တယ္။  
          (( သားသား မီးမီးတုိ႔ ဒီအေၾကာင္းအရာေလး နားေထာင္လုိက္ရေတာ့ ပထမက ေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြ ၾကည့္ရတာ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး၊ ရႊန္ရႊန္လဲ့လဲ့နဲ႔ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးကုိ ရုိက္ေတာ့ ကုိယ့္ကိုယ္အရုိက္ခံလုိက္ရသလုိ၊ သားသား မီးမီးတုိ႔ အမူအရာေတြ ညွဳိးသြားတာ ဦးဦးစုိး သတိထားမိလုိက္တယ္။
          ဦးဦးစုိး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူ႔ဘ၀ဆုိတာ အဲဒီလုိပဲ ေပ်ာ္ၾကလုိက္၊ စိတ္ဆင္းစ ရာေတြနဲ႔ ဆုံလုိက္ၾကေပါ့၊ ဥပမာ-သားသားမီးမီးတုိ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တာေလးကို အိမ္က၀ယ္ ေပးရင္ ေပ်ာ္ၾကတယ္၊ မရရင္ စိတ္ဆင္းရဲၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ အဲဒါကုိ ေလာကဓံလုိ႔ ေခၚတယ္။ အဲဒီလုိ ေလာကဓံဆုိတာနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံလာရင္ စိတ္ကုိတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ မထားဘဲနဲ႔ အသာအသာ ေမာင္းထုတ္ပစ္ႏုိင္ရမယ္။ 
          ခုနက ကေလးကုိေတာ့ ဦးဦးစုိးကေတာ့ အျပစ္မျမင္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကေလးဆုိတာ ဒီလုိပဲ သူတုိ႔ သိခ်င္တာကုိ ေမးၾကမယ္၊ လုိခ်င္တာကုိ ေတာင္းၾကမယ္။ ဒါကုိလူႀကီးေတြက စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ေျဖရွင္းေပးႏုိင္ရမွာေပါ့။
ေနာက္တစ္ခုက ကေလးေတြကို ခ်စ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ ေလာက္ပဲခ်စ္ခ်စ္ ကေလးနဲ႔မဆုိင္တဲ့ အရက္ဆုိင္လုိေနရာမ်ဳိးေတြကို ေခၚမသြားသင့္ဘူး။ ဒါကေတာ့ လူႀကီးေတြ သတိထားရမယ့္အခ်က္ပါပဲ။
          ေနာက္ သတိထားရမယ့္အခ်က္ကေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ကလည္း ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္တဲ့ အလုပ္မ်ဳိးဆုိ လူႀကီးေတြ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ရဘူး။ အဲဒီလုိ လုပ္ရင္ လူႀကီးေတြ အျပစ္ေပးတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီလုိ အျပစ္ေပးရင္လည္း ငါ့ကုိေကာင္း ေအာင္ သြန္သင္တာပဲဆုိတာမ်ဳိးအထိ ေတြးၿပီးေတာ့ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ လက္ခံႏုိင္ရမယ္။ ခုနက ကေလးကုိေတာ့ ဦးဦးစုိးက အျပစ္မျမင္ဘူးဆိုတာ ေျပာခဲ့ၿပီးၿပီေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သားသား မီးမီးတုိ႔ သခၤန္းစာအေနနဲ႔ ယူရမွာကေတာ့ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ရင္ လူႀကီးေတြကုိ စိတ္ဆင္းရဲ ေအာင္ေတာ့ သြားမလုပ္ပါနဲ႔လုိ႔ ဦးဦးစုိး မွာခ်င္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ေျမးျဖစ္သူဟာ သူ႔အေနနဲ႔ သိခ်င္တာေတြ ေမးရင္ အခုလုိပဲ ရုိက္ခံ ရမယ္ဆုိတဲ့ အသိႀကီးက ေခါင္းထဲ၀င္သြားၿပီးေတာ့ ဘာမွမေျပာခ်င္၊ မေမးခ်င္ဘဲ ျဖစ္သြား တာ။ ဦးဦးစုိးလည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး။
အမွန္က ကေလးဆုိတာမ်ဳိးက စူးစမ္းခ်င္တယ္၊ ေမးခ်င္တယ္၊ သိခ်င္တယ္။ လုိခ်င္တယ္။ အဲဒါ ကေလးေတြရဲ႕ သဘာ၀ပဲ။ ဦးဦးစုိးကုိေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ သိခ်င္ တာရွိရင္ ေမးျမန္းပါ။ ဦးဦးစုိးလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် ေျဖေပးပါ့မယ္။
အဘုိးျဖစ္သူက  တကယ္ေတာ့ ေျမးကေလးကုိ  အရမ္းခ်စ္ရွာပါတယ္။  ဒါေပမယ့္
သူ႔အေနနဲ႔ မေခၚသင့္တဲ့ ေနရာမ်ဳိး ေခၚသြားမိတာ အျပစ္လုပ္လုိက္မိတာပါပဲ။ ဦးဦးစုိးလည္း အဲဒီကေလးေလးကုိ စကားေတြ ျပန္ေျပာေစခ်င္တယ္။
ကေလးဆုိတာမ်ဳိးက နာက်ည္းခ်က္ေတြျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းတာေတြျဖစ္ျဖစ္ ငယ္ငယ္ က ရုိက္သြင္းခံရရင္ ဒီလုိပဲ အရုိးစဲြတဲ့အထိ အမွတ္အသားျဖစ္သြားၿပီး စိတ္ခံစားမႈေတြ ျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးငယ္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ နာက်င္မႈေတြ၊ နာက်ည္း မႈေတြကို မေပးမိေအာင္ လူႀကီးေတြက သတိထားရမယ္။
 သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း တစ္ေန႔လူႀကီးေတြ ျဖစ္လာၾကမယ္မဟုတ္လား၊ အဲဒီ အခ်ိန္္ေရာက္ရင္ ဦးဦးစုိးေျပာတာေတြကို သတိတရရွိၿပီး လုိက္နာေစခ်င္တယ္။ ကဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဒါပါပဲ။ ))
ေမာင္မင္းစုိး

        မေခၚလုိက္ရတဲ့ အေမံ
အမွတ္စဥ္(၁၄)
-----------------------------

တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာ မိသားစုေလးတစ္ခု ရွိတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြဟာ တုိင္တုိင္ပင္ပင္ ရွိၿပီး စည္းလုံး ညီညြတ္မႈရွိၾကတယ္။ အခ်မ္းသာႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ မိသားစုအတြက္ေတာ့ ျပည့္စုံလုံေလာက္တဲ့ အေနအထားရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဒီ မိသားစုကုိ အေမျဖစ္သူက ဦးေဆာင္ေနခဲ့တယ္ေပါ့။ အရာရာဟာ အေမၿပီးရင္ၿပီးတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အေမကို သားသမီးေတြက အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။

ဖခင္ျဖစ္သူကေတာ့ မေသာက္မစားဆုိေပမယ့္ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိလွတယ္။ ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး လူေတာမတုိးခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူမႈေရးေတြမွာ ေတာ့ ဖခင္ျဖစ္သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မတြန္႔ဘူး။ ေစတနာ သဒၶါတရားအရမ္းပဲ ေကာင္းလြန္းတယ္လုိ႔ ဆုိရမွာေပါ့။

သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ ဒီလုိခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စည္းစည္းလုံးလုံး ရွိသြားတဲ့ မိသားစုေလးဟာ တစ္ကဲြတျပားျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ကံၾကမၼာကုိပဲ အျပစ္ပုံခ်ရမလားေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ မိခင္ ျဖစ္သူဟာ ေနာက္ထပ္အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတယ္။ ဒီေတာ့ သားသမီးေတြဟာ ဖခင္ျဖစ္သူနဲ႔ က်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္။ ဆုိးတာကေတာ့ လသားသမီးေလးကုိ ထားခဲ့ျခင္းပဲ။  ဒီကေလးရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ က်န္တဲ့သားသမီးေတြအေပၚမွာ မူတည္ေနခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ အမျဖစ္သူဟာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ဆုိေပမယ့္ ေက်ာင္းစာတစ္ဖက္နဲ႔ ညီမျဖစ္သူေလးကုိ ထိန္းေက်ာင္း ရတာေပါ့။

မိမိအတြက္စိတ္ထဲ ကသိကေအာက္မျဖစ္ေပမယ့္ ညီမေလးကုိ ထားသြားခဲ့ေလ ေတာ့ က်န္တဲ့သားသမီးေတြဟာ အေမလုပ္သူကုိ အမုန္းႀကီးမုန္းသြားခဲ့တယ္။ အထူးသ ျဖင့္ေတာ့ အမျဖစ္သူက အမုန္းဆုံးလုိ႔ဆုိရမွာေပါ့္။ မိခင္ျဖစ္သူဟာလည္း တကယ္တမ္း ကေတာ့ သားသမီးေတြအေပၚ ခ်စ္စိတ္ကေတာ့ မကုန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတခါေတာ့ အေဖလုပ္သူမသိေအာင္ သားသမီးေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေလ့ရွိပါတယ္။

သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ အျခားသူေတြအေနနဲ႔ ဘာမွေခါင္းထဲမထားေပမယ့္ အစ္မ လုပ္သူကေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူကုိ အေမလုိ႔ သတ္မွတ္ရမွာကုိ ရွက္ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ နာက်ည္းမိသူေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ မိဘနာမည္ စာရင္းေပးတာေတာင္ အေမလုပ္သူကုိ မလႊဲသာလုိ႔တာ ထည့္ရတာ အေမေနရာမွာကုိ မေဖာ္ျပခ်င္ဘူးေပါ့။

ဒီလုိ အေဖလုပ္သူနဲ႔ အဘုိးအဘြားေတြရဲ႕ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ မိသားစု ေလးဟာ စုိစုိေျပေျပရွိလာခဲ့တယ္။ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ျပည့္စုံတဲ့ အေန အထားတစ္ခုကုိ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဘဲြ႕ေတြအသီးသီးရတဲ့အထိ ပညာေတြ ကုိလည္း သင္ယူႏုိင္ခဲ့တယ္။

အေမလုပ္သူကလည္း တစ္ၿမိဳ႕ထဲမွာေနေတာ့ မၾကာခဏဆုိသလုိ ေတြ႕ခဲ့ၾကပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီးအႀကီးျဖစ္သူကေတာ့ အေမကုိ လွမ္းျမင္လုိက္ရတယ္ဆုိရင္ အေ၀း ကေနပဲ မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္ကြင္းၿပီးေတာ့ ထြက္သြားတတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ မေမွ်ာ္ လင့္ဘဲ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ အေမလုပ္သူက ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိေပမယ့္ သူမအေနနဲ႔့ ဘာမွျပန္လည္ၿပီးေတာ့ ေျပာဆုိမေနဘဲ ခပ္တည္တည္ပဲ လွည့္ထြက္သြား တတ္တယ္ေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ သားသမီးေတြဟာလည္း ကုိယ္ပုိင္အသိ၊ အေတြး ဆင္ျခင္ဥာဏ္ေတြရွိခဲ့ တာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ ဦးစီးၿပီးေတာ့ ကုိယ္ပုိင္လုပ္ငန္းေတြကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ ျမင္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာလည္းဖတ္ၾကေတာ့ အသိဥာဏ္ေတြလည္း ျမင့္ ျမင့္လာခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ေန႔ “မိဘဂုဏ္ရည္”ဆုိတဲ့ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကုိ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဖတ္လုိက္ရ တယ္ဆုိရင္ပဲ အေမကုိ အရမ္းမုန္းတီးေနတဲ့ သမီးအႀကီးဟာ -
“ အင္း၊ အေမဟာ အေမပဲ၊ အေမဟာ အေမပဲ ေလ”

အဲဒီလုိစိတ္ထဲမွာ ေရရြတ္ရင္း အေမျဖစ္သူကုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ သူဘာႀကီးျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ငါ့အေမပဲဆုိတဲ့ အေတြး၊ အသိရလုိက္တာေၾကာင့္ မိခင္ျဖစ္သူကုိ ဒီတစ္ခါေတြ႕ရင္ ေတာ့ အေမလုိ႔ အားရပါးရ ေခၚဖုိ႔ စိတ္ထဲ ေတးမွတ္ထားလုိက္တယ္။
တစ္ေန႔ အေမျဖစ္သူနဲ႔ ေစ်းမွာ ႀကဳံလိုက္ပါတယ္။ ခါတုိင္းလုိေတာ့ မာမာတင္း တင္းမရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ သူမကုိသူမ သိလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ေခၚခ်င္လွတဲ့ အေမ ဆုိတဲ့ အသံကုိေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေခၚလုိက္ေပမယ့္ ႏႈတ္ထဲကေန ထြက္ေပၚမလာခဲ့ေသးပါ ဘူး။ အေမျဖစ္သူက ၿပဳံးျပေတာ့ သူမလည္း ၿပဳံးျပလိုက္တယ္။ ဒါကေတာ့ အေမ့အေပၚ စတင္ၿပီးေတာ့ သူမရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အျပဳအမူေပါ့။

ဒီလုိပဲ ေနာက္ထပ္လည္း အေမလုပ္သူနဲ႔ မၾကာခဏဆုိသလုိ ဆုံပါတယ္။ ဒါေပ မယ့္ ခုထိေတာ့ သူမ ေခၚခ်င္တဲ့ အေမဆုိတဲ့ အသံမ်ဳိးကုိေတာ့ ႏႈတ္ကေနထြက္ၿပီး မေခၚ ႏုိင္ေသးပါဘူး။ တစ္ခါတေလ “သမီးေလး ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ”ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သံ မွာ စိတ္ေမ်ာပါသြားေပမယ့္ သူမကုိယ္တုိင္ကေတာ့ အရမ္းေခၚခ်င္တဲ့ အေမဆုိတဲ့အ အသံကုိ ထြက္မလာခဲ့ေသးပါဘူး။

တစ္ရက္ အေမျဖစ္သူ မက်န္းမာဘူးဆုိတာ သိလုိက္တယ္။ အိမ္ကုိသြားေမးရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိၿပီး သူမကုိသူမ အရဲစြန္႔ၿပီးေတာ့ ထြက္သြားခဲ့တယ္။ အေမျဖစ္သူရဲ႕ အိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ ဆူူဆူညံညံျဖစ္ေနတာ၊ တစ္ခ်ဳိ႕ ငုိေနတဲ့အသံကုိ ၾကားလုိက္ရေတာ့ အေမ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားၿပီလားဆုိတဲ့ စုိးစိတ္က ရင္ထဲေရာက္လာၿပီး တစ္ကုိယ္လုံး ေတာင့္ေတာင့္ ႀကီးျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူမထင္ထားတဲ့အတုိင္းပါပဲ အေမလုပ္သူ ဆုံးပါး သြားခဲ့ပါၿပီ။ သူမေခၚခ်င္လွတဲ့ “အေမ”ဆုိတဲ့ အသံကုိ ေအာ္ေခၚလိုက္ရင္း သူမလည္း ခ်ဳံးပဲြ ခ် ငုိေကၽြးပစ္လုိ္က္ပါတယ္။

((ကဲ သားသားမီးမီးတို႔ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ စူးနစ္စြာ ခံစား ရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေလးလုိ႔ ဦးဦးစုိး ထင္ပါတယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔ထဲမွာလည္း ဒီလုိပဲ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပတဲ့ မိဘအသုိင္း၀ုိင္းထဲက သားသားမီးမီးေတြ ပါရင္ေတာ့ ဦးဦး စုိး ေတာင္းပန္ပါတယ္။

အေမဟာ အေမပါပဲ။ သူဘာျဖစ္ေနျဖစ္ေန သားသားမီးမီးတုိ႔ကို အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ေမြးလာခဲ့ရတာပါ။ အေၾကာင္းမတုိက္ဆုိင္လုိ႔ ဘ၀ေပးကံၾကမၼာအရ အခုလုိ အိမ္ေထာင္ ေရး ၿပိဳကဲြသြားေပမယ့္ အေမကေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔ကုိ ခ်စ္ေနမွာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ အထူးသတိထားရမွာကေတာ့ တကယ္တမ္း မိဘေတြက သားသားမီးမီး တုိ႔ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ပုိင္အေတြးနဲ႔ စိတ္ခံစားမႈ၊ အတၱတစ္ခုကုိပဲ ေရွ႕ တန္းမတင္ဘဲ ရရွိထားတဲ့ ဘ၀ေလးကုိ သားေတြ သမီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္း သြားဖုိ႔ေတာ့ လိုအပ္တယ္ေပါ့။

ခုနက အစ္မလုပ္သူကုိ ဦးဦးစုိးကေတာ့ အျပစ္မတင္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူမဟာ အသိရတာ ၾကာေနေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတုိင္း သက္ရွိထင္ရွား ရွိစဥ္မွာေတာ့ အေမ လုိ႔ ေခၚခ်င္ေပမယ့္ ေခၚခြင့္မရလုိက္ရရွာဘူး။

          သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း တစ္ေန႔ဒီလုိေနရာေတြ ေရာက္လာၾကမွာ၊ အဲဒီအခ်ိန္က် ရင္ ဒီလုိမျဖစ္ရေအာင္ေတာ့ ေစာင့္ထိန္းေစခ်င္တယ္။ ကေလးေတြကုိလည္း ဒဏ္ရာမေပး ေစခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀ေပးကံၾကမၼာေၾကာင့္ တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ေတာင္ အေမဟာ အေမပါပဲ၊ အဲဒီလုိပဲ အေဖဟာ အေဖပါပဲဆုိတဲ့ အသိေလးေတာ့ ရွိေစခ်င္ ပါတယ္။ ကဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။))
ေမာင္မင္းစုိး

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖုိး
အမွတ္စဥ္(၁၅)
-------------------------------
တစ္ခါက ၿမိဳ႕နဲ႔အေတာ္ကေလး လွမ္းတဲ့ေနရာေလးမွာ စာေရးဆရာဆုိသူ တစ္ ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီ ေက်းရြာမွာေတာ့ ဘဲြ႕ရ ပညာတတ္ဆုိရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္သူ႔ကို ဘဲြ႕ရပညာတတ္ဆုိေပမယ့္ ဘာအလုပ္မွ လုပ္တဲ့လူမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။ သူ စာေစာင္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ စာေတြ ဘာေတြေရးေနတယ္ဆုိတာလဲ ဘယ္ သူမွ မသိဘူး။ သူကလည္း ဘယ္သူ႔မွ မသိေအာင္ကုိ သုိသုိသိပ္သိပ္ ေနခဲ့ပါတယ္။
သူဟာ တစ္ခါတေလ တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ေပၚကုိ တက္သြားတယ္။ ေရးထားတဲ့ စာမူေတြကုိ ပုိ႔ၿပီး၊ သူ႔ဆီေရာက္ေနခဲ့တဲ့ စာမူခေလးေတြကုိ တစ္ခါတည္း ထုတ္ယူခဲ့တယ္။ စာတုိက္မွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကလည္း သူနဲ႔အရမ္းရင္းႏွီး ေနေတာ့ ဒီလုိပဲ ေရာက္လာ တုိင္းေသာ စာမူခေလးေတြ၊ စာအုပ္ ဂ်ာနယ္ေလးေတြကုိ တစ္စုတစည္းဆုိသလုိ သိမ္းေပးထားခဲ့တယ္။ ဒီေလာက္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ၾကာတဲ့တိုင္ေအာင္ ရြာကလူေတြကေတာ့ သူဘာမွမလုပ္ူလုိ႔ဘဲ သိေနခဲ့တယ္။
သူ႔ရြာကမသိေပမယ့္ အျခားသူေတြကေတာ့ သူ႔ကေလာင္ကုိ ေကာင္းေကာင္းသိ ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ သူ႔ကုိသတိထားၿပီး သိေနခဲ့တယ္။ ဥပ ေဒနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးထားသူျဖစ္ေနေတာ့ ဥပေဒေရးရာမွာလည္း ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ရွိတယ္။ သူ႔ရြာက ေတာ့ သူဘဲြ႕ရသူတစ္ေယာက္ဆုိတာပဲ သိၾကတယ္။  ဘာဘဲြ႕ေတြ၊ ညာဘဲြ႕ေတြဆုိတာ ကုိေတာ့ သိလည္း မသိဘူး။ စိတ္လည္း၀င္စား ဟန္မတူပါဘူး။  ေနာက္သူကေလာင္၀ွက္ နဲ႔ ေရးတဲ့ ရုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ေရးေတြကလည္း အျခားသူနဲ႔မတူဘူး၊ စာဖတ္ပရိသတ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ရုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ေရးေတြကုိလည္း ေစာင့္ဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးေဆာင္းပါးေတြ ကုိ ေရးတဲ့ တစ္ေယာက္ဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။
အမွန္က သူ႔အေနနဲ႔ ေက်းရြာလူႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သင့္ေပမယ့္၊ ဘဲြ႕တာရတာ လူေတာတုိးရဲတဲ့လူမဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး၊ ေက်းရြာလူႀကီးအျဖစ္လည္း မခန္႔အပ္ၾကပါဘူး။ သူကလည္း အဲဒီလုိ လုပ္ရတာမ်ဳိးလည္း မလုိခ်င္ဘူး။ တကယ့္ကုိ သာမန္လူတစ္ေယာက္ လုိပဲ ေနထိုင္ရတာမ်ဳိးကုိပဲ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္။
သူ႔အတြက္အေဖာ္ကေတာ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြပါပဲ။ ေနာက္ ဘာသာေရး အသိ ေတြလုိခ်င္ရင္ေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ထံကုိ သြားၿပီးေမးေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကေတာ့ ဆရာေတာ့္ကုိေတာင္ သူဘာလုပ္ေနတာဆုိတာမ်ဳိး တစ္ခါမွ ေျပာမျပထားသူပါပဲ။ အင္း သူကဒီလုိေနရတာ ေက်နပ္ေပမယ့္ ေက်းရြာမွာရွိတဲ့ လူေတြကေတာ့ လက္ေၾကာ တင္းတဲ့သူမဟုတ္၊ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိမလုပ္တဲ့ လူပုိႀကီးလုိ႔ပဲ ျမင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔ကုိ ဘဲြ႕ရ ပညာတတ္လုိ႔ သိေပမယ့္ နည္းနည္းမွ အထင္ႀကီးေလးစားမႈဆုိတာမ်ဳိး မရွိဘူး။
သူ႔အစ္မျဖစ္သူရယ္၊ အစ္မျဖစ္သူရဲ႕ သမီးေလးရယ္နဲ႔ အတူေနတာေပါ့။ အစ္မျဖစ္ သူကေတာ့ စာအုပ္ေတြထုတ္ထုတ္လာတာ၊ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ စာထုိင္ေရးေနတာမ်ဳိးကိုပဲ သိတယ္။ အဲဒီလုိ စာေစာင္ေတြထဲမွာ ဘာစာေတြေရးတယ္ဆုိတာမ်ဳိး၊ ဘယ္လုိ ကေလာင္နဲ႔ ေရးတယ္ဆုိတာမ်ဳိးကုိ နည္းနည္းမွ စပ္စပ္စုစုပုံစံနဲ႔ကုိ တစ္ခါတေလမွကုိ မေမးမိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေမာင္ျဖစ္တဲ့ စာေရးသူကုိေတာ့ ဘာမွအျပစ္တင္တာမ်ဳိး၊ ေ၀ဖန္တာမ်ဳိးလည္း မရွိဘူး၊ သူလုိခ်င္တဲ့ ဗလာစာအုပ္ေလးေတြ၊ ေဘာပင္ေလးေတြ ၀ယ္ခုိင္းတာမွအပ သူ႔အတြက္ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ၀ယ္ခုိင္းတာမ်ဳိးလည္း မရွိဘူး။ အ၀တ္အစားေတာင္ မ်ားမ်ားစားစားရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အစ္မျဖစ္သူကေတာ့ သတိရရင္ေတာ့ ၀ယ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။
အိမ္မွာကလည္း ေစ်းေရာင္းေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ တူမေလးကလည္း သူ႔အ လုပ္နဲ႔သူ၊ သူကလည္း ဘာမွ ေမးျမန္းျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္းမရွိပါဘူး။ သူ႔အေမလုိ သူ႔ဦးေလး တစ္ေယာက္ စာေရးတယ္ဆုိတာေလာက္ပဲ သိတယ္။ အျခားလည္း ဘာမွ စိတ္၀င္စားဟန္ မျပပါဘူး။ ဒီလုိပဲ ေနေနခဲ့ၾကတယ္။
တစ္ေန႔ သူ႔အိမ္ကုိ ၿမိဳ႕သားႏွစ္ေယာက္ ဆုိင္ကယ္ငွားၿပီး ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕ ကလာတဲ့ လူဆုိေတာ့လည္း ရြာကလူေတြကေတာ့ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး ၀ုိင္း၀န္းၿပီး ေတာ့ စပ္စုၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးဆရာကုိေတာ့ ဘယ္သူ႔မွလည္း သိပ္ၿပီးအေရး မလုပ္သလုိ၊ ဘာစကားကုိမွလည္းသြားၿပီး ေမးျမန္းၾကတာေတာ့ မလုပ္ပါဘူး။ သူကလည္း အိမ္ကလူေတြေတာင္ ဘာလာလုပ္တယ္ဆုိတာမ်ဳိး ေျပာမျပပါဘူး။ အစ္မျဖစ္သူကေတာ့ ဧည့္သည္ဆုိေတာ့ ဧည့္သည္၀တၱရားအတုိင္း ေရေႏြးၾကမ္းေလး ဘာေလးခ်တာ ေလာက္ ပဲ၊ သူတုိ႔ ဘာေျပာတယ္။ ဘာလုပ္တယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ေမးျမန္းမေနပါဘူး။
အဲဒီေန႔ကေတာ့ သိန္းဂဏန္းေလာက္ရွိတဲ့ ေငြေတြကုိ အစ္မျဖစ္သူကုိ ေပးလုိက္ပါ တယ္။ အစ္မျဖစ္သူကလည္း ဘာမွေမးျမန္းမေနပါဘူး၊ သူေပးလုိက္တဲ့ ေငြေတြကုိ အသာ အယူၿပီးေတာ့ သိမ္းထားလုိက္ပါတယ္။ ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ လူေနမႈစနစ္ဟာ အဲဒီလုိကုိ တိတ္ဆိတ္မႈ ရွိလွပါတယ္။ စာေရးဆရာအေနနဲ႔ အထူးသျဖင့္ ေနာက္ထပ္ႀကိဳက္ႏွစ္ သက္ၿပီးေတာ့ အေဖာ္အျဖစ္ကေတာ့ ေဆးျပင္းလိပ္ေသာက္ျခင္းပါပဲ။ သူေနတဲ့ေနရာမွာဆုိ ေဆးျပင္းလိပ္ အနံ႔က ေတာ္ေတာ္ျပင္းျပင္းပ်ပ်ရွိေတာ့ က်န္တဲ့လူေတြကလည္း သြားၿပီး ေနရာရွင္းတာတုိ႔၊ ဘာတုိ႔ ဘာမွမလုပ္ပါဘူး။ သူကလည္း အဲဒီလုိ ရွင္းတာမ်ဳိးကုိ ႀကိဳက္လည္းမႀကိဳက္ပါဘူး။
အဲဒီလုိနဲ႔ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေဆးျပင္းလိပ္ဒဏ္ကုိ ခံလုိက္ရတယ္ ထင္တယ္။ အေမာေဖာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုိလည္း က်န္တဲ့လူေတြက ခါတုိင္းလုိ စပ္စုတာမ်ဳိး မရွိေတာ့ သူဘာျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ မသိလုိက္ဘူး။ ညေနေရာက္ေတာ့ ထမင္းတစ္ေန႔လုံး တစ္ခါမွလာမစားတာကုိ သိေတာ့ အစ္မျဖစ္သူက သြားၾကည့္လုိက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူအသက္မရွိေတာ့ပါဘူး။
          သူေသၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ၊ ဟုိတစ္ခါလာဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕သားေတြ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔ကုိ ေမးေတာ့ ူမရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ အစ္မလုပ္သူ ေျပာျပလုိက္တယ္။ သူတုိ႔ကလည္း လာရင္းကိစၥကုိ ေျပာျပတယ္။ အမွန္ကေတာ့ က်န္တဲ့လူေတြလည္း သူတုိ႔လုပ္ခဲ့တဲ့ အေန အထားကုိ စာေရးသူ ေျပာျပထားမယ္ထင္ထားခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ကုိ ဘာမွ မသိၾကဘူးဆုိတာသိေတာ့မွ အက်ဳိးအေၾကာင္း စုံလင္ေအာင္ေျပာျပလုိက္တယ္။
          ဖိတ္စာႏွစ္ေစာင္နဲ႔အတူ ဧည့္ခံပဲြတစ္ခု တက္ေရာက္ဖုိ႔ကုိလည္း အစ္မျဖစ္သူကုိ ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အကယ္ဒမီရလုိ႔ ဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္ပဲြပါပဲ။ သူေရးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ဇာတ္ညႊန္းျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ကားႀကီး အကယ္ဒမီရ၊ အမ်ဳိးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆု လည္းရဆုိေတာ့ ထုတ္လုပ္သူက ဂုဏ္ျပဳပဲြႀကီးလုပ္ေပးတာေပါ့၊ အစ္မျဖစ္သူလည္း အဲဒီပဲြ ေရာက္မွပဲ သိလုိက္ရတယ္။ သူကေတာ့ တက္မသြားခဲ့ဘူး၊ ရွိရင္လည္း တက္ပါ့မလား ေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။
          ((ကဲ သားသားမီးမီးတုိ႔ ဒီေန႔ ပုံျပင္ကေတာ့ သားသားမီးမီးတုိ႔အတြက္ အနည္းငယ္ ေလးသြားမယ့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္ေနမလားလုိ႔ ဦးဦးစုိးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးဦး စုိးက အေတြးေပးခ်င္တာေၾကာင့္ရယ္ အနည္းငယ္ေလးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကုိ ေျပာျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။  
          အထူးသျဖင့္ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ေနထုိင္ျဖတ္သန္းမႈအေၾကာင္းကုိပဲ ေျပာဆုိေစခ်င္ပါတယ္။ ဥပမာ-လူ႔ဘ၀ေရာက္တာ တန္သလား၊ မတန္ဘူးလား၊ ရြာသားေတြရဲ႕ သူ႔အေပၚအျမင္၊ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ရဲ႕ အေနအထား၊ မိသားစုႏွင့္ ရြာသားေတြရဲ႕ ဆက္ဆံေရး၊ လူသားအက်ဳိးျပဳ၊ ထုိက္တန္တဲ့ တန္ဖုိးလားဆုိတဲ့အေၾကာင္းအရာစတာေတြကုိ ကုိယ္ျမင္သလုိ အေျဖ ေပးေစခ်င္တယ္။ ကုိယ့္အျမင္ကုိပဲ ခ်ျပတာမ်ဳိးဆုိေတာ့ ကုိယ္ေတြးထားတဲ့ အေတြး၊ အသိ၊ ရလုိက္တဲ့သခၤန္းစာကုိပဲ ေျပာျပရမွာဆုိေတာ့ မွန္တယ္၊ မွားတယ္ဆုိတာ အေရးမႀကီးဘဲ ခ်ျပရဲသတၱိေလးကုိပဲ ဦးဦးစုိး လုိခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔ေရာက္ရင္ တစ္ေယာက္ ခ်င္းဆီ ခ်ျပရမယ္။ ကဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ))
ေမာင္မင္းစုိး

မျမင္ရတဲ့ အေျပာင္းအလဲ
အမွတ္စဥ္(၁၆)
-------------------------------
တစ္ခါက သူေတာ္စင္တစ္ပါးနဲ႔ တပည့္ျဖစ္သူတုိ႔ ခရီးတစ္ခုကုိ အတူထြက္ခဲ့ၾက တယ္။ တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္ေပါ့။ အမွန္ကေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းသခၤန္းမွာ ေနတာၾကာေတာ့ အနည္းငယ္ ၿငီးေငြ႕တဲ့အတြက္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ခရီးထြက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တပည့္ လုပ္သူကေတာ့ ဆရာ့အတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ေပးဖုိ႔ အတူလုိက္ပါသြားတာေပါ့။
ဒီလုိနဲ႔ ခရီးေတြ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ တစ္လလည္းမဟုတ္ သြားေနလုိက္တာ။ ရြာေလးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့ၾကၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ကေတာ့ ခရီးသြားရတာကုိႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ရယ္၊ ေဒသႏၱရဗဟုသုတလည္း ရတယ္ဆုိၿပီး ဆက္လက္ၿပီး ထြက္ခြာလ်က္ပါပဲ။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အပမ္းေျဖစခန္း ကုိ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။
အပမ္းေျဖစခန္းကလည္း တကယ့္ကုိ ထည္ထည္၀ါ၀ါပါပဲ၊ ကမ္းေျခတေလ်ာက္မွာ လည္း လူေတြဟုိတစ္စု ဒီတစ္စုနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေဆာ့ကစားသူနဲ႔ ေသာက္စားေနၾကတာ နဲ႔ မ်ားစြာကုိ ေတြ႕ျမင္လုိက္ပါတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းကုိ တပည့္လုပ္သူကေတာ့ အေတာ္ေလး သေဘာက်ေနေပမယ့္ ဆရာလုပ္သူကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးႀကီးခံစားေနရတယ္။
“ဟုိမွာၾကည့္စမ္းပါဦး၊ အ၀တ္အစားေတာင္ ပါသလားမသိဘူး၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ ေယာက္ ေပ်ာ္ျမဴးေနလုိက္ၾကတာ၊ ယိုသူမယွက္ ျမင္သူယွက္ဆုိသလုိ သူ႔တုိ႔အစား ငါေတာ့ မ်က္ႏွာပူတယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာ တားဆီးလုိ႔မရပါဘူးဆုိတာ ငါသိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေလာက္ႀကီး ျဖစ္ပ်က္ေနတာမ်ဳိးကေတာ့ သိပ္မဟန္ဘူးနဲ႔တူတယ္” ဆရာ လုပ္သူဟာ သမီးရည္စားအတဲြရဲ႕ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ေပ်ာ္ျမဴးေနဟန္ ကုိ လက္ညွဳိးညႊန္ျပ ရင္း တပည့္ျဖစ္သူကုိ စကားဆုိလုိက္ပါတယ္။
“ဟုတ္ ဆရာႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးကေတာ့ သူတုိ႔ကုိ အျပစ္မျမင္ပါဘူး၊ ကုိယ္တုိင္ပဲ အျပစ္ျမင္မိပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာက ဆရာႀကီးတုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လာရမယ့္ေနရာ မဟုတ္ဘူး၊ အပမ္းေျဖလုိက္သူ၊ အေပ်ာ္အပါးလုိက္စားသူေတြအတြက္ သီးသန္႔ေနရာလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး ဆရာ” လုိ႔ တပည့္က ျပန္ေျပာလုိက္ တယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာႀကီးလည္း တပည့္လုပ္သူကုိ ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ဘဲ ကဲအဲဒါ ဆုိ ငါတုိ႔ ခရီးဆက္ထြက္မယ္။ ဒီတစ္ခါခရီးမွာေတာ့ ေအးေအးလူလူတစ္ေနရာတည္းမွာ အေတာ္ၾကာၾကာ ေနထုိင္ၾကမယ္ဆုိၿပီး ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဆရာလုပ္သူဟာ အင္မတန္ေတာနက္တဲ့ထဲထိ သြားၿပီးေတာ့ ေက်ာက္ဂူ ေကာင္းေကာင္းေတြ႕တာနဲ႔ အဲဒီေနရာမွာပဲ ေနထုိင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္ပါတယ္။ တကယ့္ကုိ ေအးျမၿပီး တိတ္ဆိတ္တဲ့ေနရာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တပည့္လုပ္သူက ဒီလုိ လူသူ မနီး ႏွစ္ေယာက္တည္း အထီးတည္းေနေနရတာကုိ သိပ္ၿပီးဘ၀င္မက်ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာျဖစ္သူကုိ ခရီးဆက္သြားဖုိ႔ အရိပ္အျမြက္ေလးေတြ ေျပာေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ ျဖစ္သူကေတာ့ ဒီေနရာဟာ ငါတုိ႔အတြက္ အသင့္ေတာ္ဆုံးဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ပဲ ဘယ္မွမသြား ခဲ့ေတာ့ဘူးေပါ့။
တစ္ရက္ေတာ့ တပည့္လုပ္သူဟာ ဆရာလုပ္သူ မသိေအာင္ အသာအယာ ေနာက္ ျပန္လွည့္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေနကစၿပီး ႏွစ္ေပါင္းဆယ္စုႏွစ္ခ်ီေအာင္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးဟာ လမ္းခဲြ လုိက္တာ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ မေတြ႕ခဲ့ၾကေတာ့ဘူး။
သူေတာ္စင္ သီတင္းသုံးတဲ့ေနရာ မီးေလာင္ေၾကာင္း ၾကားသိၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး မီးဒဏ္ခံလုိက္ရတာေၾကာင့္ သူေတာ္စင္လည္း ဒဏ္ရာျပင္းထန္ေၾကာင္း သတင္းတစ္ပုဒ္ ျပန္႔ႏွံ႔လာခဲ့တယ္။ ရြာနဲ႔လည္း သိပ္မေ၀းေတာ့ အဲဒီေနရာကုိ ရြာသားေတြကုိယ္စီသြားခဲ့ၾက တယ္။
“ဟာ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ၊ ဒီလူကုိ ငါသိေနသလုိပဲဆုိၿပီး မီးေလာင္ဒဏ္အျပင္း အထန္ ခံစားေနရတဲ့ သူေတာ္စင္အနီးအနားကုိ ရြာသားတစ္ေယာက္က တုိးကပ္သြားခဲ့ တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ငါ့ကုိ ေတာထဲမွာ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ တပည့္လုပ္သူပါပဲ” တဲ့။
“ငါ့တပည့္”ဆုိတဲ့ အသံကုိ သူေတာ္စင္ႀကီးက ၾကားလုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ မ်က္လုံးကုိ အားယူဖြင့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ သူ႔အနီးအနားမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ ဒကာ ႀကီးဟာ တစ္ခ်ိန္က သူ႔ဆရာျဖစ္တဲ့ သူေတာ္စင္ႀကီးပါပဲ။
အဲဒီလုိနဲ႔ သူေတာ္စင္ဟာ ဒကာႀကီးကုိ ၿပဳံးၿပဳံးေလး  ၾကည့္လုိက္ၿပီး၊ သူသိတယ္ ဆုိတဲ့အမူအရာေလး ျပလုိက္ၿပီးေတာ့ အဲဒီေနရာမွာပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။
((ကဲ သားသားမီးမီးတုိ႔ ဒီပုံျပင္ေလး ၾကားလုိက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာတစ္ခုခုေျပာခ်င္ ေနမယ္ဆုိတာ ဦးဦးစုိး သိပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ လူ႔ဘ၀ဆုိတာ ေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာတာ ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္၀န္းက်င္ေလးမွာ ျဖစ္သလုိမဟုတ္ေတာင္ တကယ့္ကုိ အႏွစ္သာရရွိရွိ ေနထိုင္သြားဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒီထဲမွာ ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာေတြကုိ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ၾကားလုိက္ရတယ္မ ဟုတ္လား။ အခုဆုိ ဦးဦးစုိးတုိ႔ ေတာရြာေတြအထိ ဒီယဥ္ေက်းမႈေတြကေတာ့ တစ္စတစ ဆုိသလုိ ကူးစက္လာေနခဲ့တယ္ဆုိတာ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ျမင္တယ္မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ယုိမယွက္ ျမင္သူယွက္ဆုိသလုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရမ္းႀကီးေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္း ေနထုိင္ၿပီး၊ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဂရုမစုိက္တဲ့ ပုံစံနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ့္ရွဴးကုိယ္ပတ္ျဖစ္သြားႏုိင္ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတိထား ဆင္ျခင္ၿပီး ေနထိုင္ပါ။ ကုိယ့္ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာကိုလည္း တန္ ဖိုးထား ေလးစားတတ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္ ကုိယ့္ေနရာမွာကုိယ္ေနေပါ့ဆုိတဲ့ ဆုံးမစကားေတြ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္ လား။ ဒါကေတာ့ စဥ္းစားၿပီး ကုိယ္နဲ႔ ဆုိင္သလား၊ ပတ္သက္သလား၊ ဘာအက်ဳိးရွိမလဲဆုိ တာမ်ဳိးေတြ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေနထုိင္တတ္ရမယ္။ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္း၊ အစားမေတာ္ တစ္လုပ္ဆုိတာ သားသားမီးမီးတုိ႔ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား။
လူေတြနဲ႔အတူေရာယွက္ၿပီး မေနသင့္ဘူးဆုိတာမ်ဳိးေတာ့ ဦးဦးစုိးက သိပ္သေဘာ မက်ဘူး။ ကုိယ့္အတြက္ သူ႕အတြက္ သင့္ေတာ္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေနရာျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ ေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အက်ဳိးရွိမယ့္ေနရာမ်ဳိးမွာ ေနထုိင္တာကေတာ့ ပုိၿပီးတန္ဖုိးရွိတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ဘ၀ေတြဟာ ေရွးမွာဘာျဖစ္မယ္ဆုိတာ မျမင္ႏုိင္ဘူး၊ ဒီေတာ့ ကုိယ္ေရာက္တဲ့ေနရာေလးမွာေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ လက္ခံႏုိင္ တဲ့အေနအထားထိ ဘယ္လုိဘ၀မ်ဳိးေရာက္ေနေရာက္ေန ေနထုိင္တတ္ရမယ္၊ ျပဳမူတတ္ရ မယ္၊ ေျပာဆုိတတ္ရမယ္ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္”
ေမာင္မင္းစုိး


သူငယ္ခ်င္း
အမွတ္စဥ္(၁၇)
---------------------------------

တစ္ခါက သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အရမ္းကုိ  ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရွိလွတဲ့သူေတြ
ေပါ့။ ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္ အတူတူသြား၊ အတူတူလုပ္ေပါ့။ တစ္ေယာက္က အရပ္ ျဖဴျဖဴ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က တုိတုိမည္းမည္း။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔နာမည္ကုိလည္း ေမာင္ရွည္နဲ႔ ေမာင္ပုလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။  
          သူတုိ႔က ဘယ္လုိကိစၥမ်ဳိးေတြကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ကသြားမယ္ လုပ္မယ္ဆုိ ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေနာက္လုိက္ဖုိ႔ ၀န္မေလးဘူး။ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆုိးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အဲဒီလုိ လူမႈေရးကိစၥျဖစ္တဲ့ သာေရး၊ နာေရးေတြမွာလည္း အတူတကြ လက္တဲြၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္တတ္တယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ အတူတကြ လက္တဲြမႈ၊ သူငယ္ခ်င္းပီ သမႈေတြကုိ အျခားသူေတြကပါ အတုယူခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကုိ ခ်စ္ခင္ၾကတာ ေပါ့။
          တစ္ေန႔ေတာ့ ခါတုိင္းလုိပဲ ေမာင္ရွည္က သူသြားခ်င္တဲ့ေနရာကုိ လိုက္ခဲ့ဖုိ႔ေမာင္ပု ကုိေခၚတယ္။ ေမာင္ပုက အဲဒီေနရာေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူးဆုိတာနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ ေယာက္ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
          “မင္းက သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း သစၥာေဖာက္တာေပါ့၊ မင္းအေနနဲ႔ အရင္တုန္းက  ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္ မင္းေခၚတုိင္း ငါလုိက္ခဲ့တယ္၊ ခု ငါေခၚတာကို မင္းမ လုိက္ဘူးဆုိေတာ့ မင္းက သူငယ္ခ်င္းမပီသဘူး၊ ေတာ္ၿပီ မင္းလိုေကာင္နဲ႔ ငါေရွ႕ဆက္ၿပီး လက္မတဲြေတာ့ဘူး မင္းလဲ မင္းလမ္းေလွ်ာက္၊ ငါလဲ ငါလမ္းေလွ်ာက္မယ္၊ ဒီေန႔ကစၿပီး ငါ တုိ႔ လက္တဲြျဖဳတ္မယ္” အဲဒီလုိ ေမာင္ရွည္က ေမာင္ပုကုိ ေျပာလုိက္တယ္။
          “မဟုတ္ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္း မင္းေျပာသလုိ ငါတုိ႔ ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္ အတူတူပဲဆုိတာ ငါလက္ခံတယ္။ မင္းေခၚတာကို ငါလုိက္တယ္။ ငါေခၚတာကုိ မင္းလုိက္ တယ္၊ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတုိ႔အတူရွိခဲ့တယ္ဆုိတာ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မင့္ အခုသြား မယ့္ေနရာကုိေတာ့ ငါမလုိက္ႏုိင္ဘူး၊ အဲဒီေနရာမွတစ္ပါး ႀကိဳက္တဲ့ေနရာသြား ငါလုိက္ပါ့ မယ္၊ အဲဒီေနရာကုိေတာ့ ငါမလုိက္ပါရေစနဲ႔” လုိ႔ ေမာင္ပုကလည္း ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။
          “ေဟ့ေကာင္၊ မင္းကုိ ငါေျပာၿပီးၿပီ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ဒီေန႔ကစၿပီး လမ္းခဲြလုိက္ၿပီ၊ မင္းလုိက္ ခ်င္ေန၊ မလုိက္ခ်င္လုိက္၊ ငါကေတာ့ သြားမယ္၊ အဲဒီေနရာကုိ သြားဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ၿပီးၿပီဆုိေတာ့ အဲဒီကုိပဲ သြားမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းမလုိက္ခ်င္လည္း ျပန္ေတာ့၊ ေနာက္ၿပီး ငါ့ကုိလည္း ဘယ္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းလုိ႔ မသတ္မွတ္နဲ႔ေတာ့”
          အဲဒီလုိနဲ႔ ေမာင္ပုလည္း ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္၊ အတူတကြ လက္တဲြခဲ့ၿပီးမွ သူငယ္ခ်င္းအ ျဖစ္ကုိေတာ့ အဆုံးမခံႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး၊ “ အင္းေလ၊ ငါလုိက္ခဲ့ပါမယ္” ဆုိၿပီး ေမာင္ရွည့္ေနာက္ ကုိ လုိက္သြားခဲ့တယ္။
          သူတုိ႔သြားခဲ့တဲ့ ေနရာကေတာ့ ေငြရွိရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လုိ႔ရ ႏုိ္င္တဲ့ ေနရာေလးပါပဲ။ အဲဒီေနရာမွာ ေလာင္းကစားေတြက သိန္းခ်ီၿပီးေတာ့ ေလာင္းကစား တာေတြရွိသလုိ၊ အျခား အေပ်ာ္ၾကဴးခ်င္တဲ့ သူေတြအတြက္လည္း ေငြရွိရင္ေတာ့ ႀကိဳက္တာေရြးလုိ႔ရတဲ့ ေနရာ၊ ေနာက္ဆုံး ဘိန္းေျခာက္ေတာင္ ရႏုိင္တဲ့ေနရာေလးေပါ့။ သိပ္မသိၾကေပမယ့္ သူတုိ႔အေနနဲ႔ အဲဒီေနရာကုိ သိေနခဲ့တာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ လူငယ္ပီပီ စပ္စုရင္း သိေနခဲ့တဲ့ ေနရာေလးေပါ့။
 အဲဒီေန႔က တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သူတုိ႔အားလုံး ရဲဖမ္းျခင္းကုိ ခံလိုက္ရတယ္။ သတင္းအရ လာဖမ္းသြားတဲ့ ရဲေတြနဲ႔အတူ လက္ထိပ္ကုိယ္စီနဲ႔ အတူပါသြားခဲ့တာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ေမာင္ရွည္က သူမွားေၾကာင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။
“ေအးကြာ၊ မင္းမွားတယ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါတုိ႔ကံပဲေပါ့၊ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ၊ ငါတုိ႔ လုပ္ထားခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈတစ္ခုပဲေလ၊ ငါတုိ႔အေနနဲ႔ မလာသင့္တဲ့ေနရာကုိ လာခဲ့မိလုိ႔ အခုလို ျဖစ္ရတာ။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ ေတြးၿပီး ပူမေနပါနဲ႔၊ ျပန္လြတ္တဲ့ေန႔ကစၿပီး ဒီသခၤန္းစာကို ယူၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုိေရွာင္ရွားသင့္တာ ေရွာင္လုိ႔ရၿပီေပါ့၊ ဘယ္ေတာ့မွ ငါတုိ႔ရဲ႕ခ်စ္ျခင္း ကို ခဲြမသြားပါနဲ႔လုိ႔ ငါေတာင္းဆုိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း” ဆုိၿပီး ေမာင္ပုအေနနဲ႔ ေမာင္ရွည္ကုိ ေျဖသိမ့္တဲ့စကားေတြ ေဖာင္ဖဲြ႕ၿပီး ေျပာလုိက္ပါတယ္။
((ကဲသားသားမီးမီးတုိ႔ ဒီပုံျပင္းအေနနဲ႔ ဘာကုိဆုိလုိတယ္ဆုိတာ သားသားမီးမီးတုိ႔ လည္း သိေလာက္ပါၿပီ၊ သားသားမီးမီးတုိ႔လည္း ေမာင္ရွည္နဲ႔ ေမာင္ပုတုိ႔လည္း တကယ့္ကုိ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ အတူတကြ လက္တဲြၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ေစာင့္ေရွာက္ၾကဖုိ႔၊ ကူညီၾကဖုိ႔၊ ရုိင္းပင္းၾကဖုိ႔၊ ေျဖရွင္းၾကဖုိ႔ ဦးဦးစုိး မွာၾကားခ်င္ပါတယ္၊
တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဒီထဲမွာေတာ့ လူေပါင္းမွားသြားတယ္ဆုိတဲ့ အသိမ်ဳိးေပးခ်င္ တယ္လုိ႔ သားသားမီးမီၤးတုိ႔ ထင္ေကာင္းထင္ေနမလားဘဲ၊ တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆုိ တာ အဲဒီလုိ အမွားမ်ဳိးဆုိတာကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က လုပ္ခ်င္ရင္ ႀကိဳတင္သိထားရင္ တားျမစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။
အဲဒီလုိ တားျမစ္တဲ့အခါမွာ ေမာင္ရွည္လုိ သေဘာမထားပါနဲ႔၊ သူကေတာ့ သူငယ္ ခ်င္းအျဖစ္ကေန ရပ္စဲတဲ့အထိ ပထမကေတာ့ နာသြားတယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ တဒဂၤ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ျဖစ္စဥ္ေလးတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ အသုိက္အ၀န္းေလးကုိ ဖ်က္ဆီးမပစ္ဖုိ႔ေပါ့။
အမွားဆုိတာကေတာ့ လူတုိင္းမကင္းႏုိင္ၾကပါဘူး၊ အေသးနဲ႔အႀကီးပဲ ကြာတယ္။ သူသူငါငါကေတာ့ အမွားတစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိ အမွားကုိ ေတာ့ အမွားမွန္းသိဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သိတဲ့အတုိင္း အမွန္လမ္းေၾကာင္းေပၚ ကုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ အတူတကြ ရဲရဲတင္းတင္း ျဖတ္ေလွ်ာက္ရဲဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြဆုိတာ အေပ်ာ္အပါးေတာ့ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကုိ ေတာ့ မလုပ္နဲ႔ မသြားနဲ႔လုိ႔ အတင္းအက်ပ္ေတာ့ မပိတ္ပင္လုိပါဘူး၊ သုိ႔ေသာ္လည္း အခုလုိ အႏၱရာယ္မ်ဳိးေတြနဲ႔ ဆီးႀကိဳေနမယ့္ ေနရာမ်ဳိးေတြ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ဳိးေတြကုိေတာ့ သား သားမီးမီးတုိ႔ အသိတရားရွိရွိ၊ သတိတရားရွိရွိနဲ႔ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ရွိဖုိ႔ကိုေတာ့ ဦးဦးစုိး မွာခ်င္ပါတယ္၊ ကဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါကြယ္))
ေမာင္မင္းစုိး

လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္
အမွတ္စဥ္(၁၈)
-----------------------------------

တစ္ခါက လူေပါင္းမ်ားစြာ တင္ေဆာင္လာတဲ့ သေဘၤာႀကီးတစ္စီး မုိးမျမင္၊ ေလမ ျမင္နဲ႔ ပင္လယ္ထဲကုိ ထြက္ခြာလာခဲ့တယ္။ အဲဒီသေဘၤာႀကီးမွာ အဲဒီတုန္းက အေရးႀကီးဆုံး လုိ႔ဆုိရမယ့္ သံလုိက္အိမ္ေျမာင္ကုိ လူငယ္တစ္ေယာက္ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုပ္မွာ တပ္ ဆင္ထားလုိက္တယ္။ လမ္းျပေျမပုံလုိ႔ဆုိရမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သေဘၤာတစ္စီးလုံးဟာ အဲဒီလူ ငယ္ရဲ႕ လက္ထဲမွာရွိေနခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိရမွာေပါ့။
ဒီလုိနဲ႔ ခုတ္ေမာင္းေနလုိက္တာ မုိး၀င္ခါစဆုိေတာ့ မုိးကေလးေတြကလည္း နည္း နည္းဆုိသလုိ ရြာသြန္းေနခဲ့တယ္ေပါ့။ မုိးစက္ေတြနဲ႔ ေဘး၀ဲယာျမင္ကြင္းကေတာ့ မပီ၀ုိး တ၀ါးေပါ့။ ဒီေတာ့ လူငယ္ရဲ႕ဦးထုပ္ထဲရွိတဲ့ သံလုိက္အိမ္ေျမာင္ကုိပဲ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကပၸတိန္ဟာ သေဘၤာကုိ လုိရာခရီးကုိ ေမာင္းႏွင္ေနခဲ့တယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ သေဘၤာနဲ႔ မလွမ္းမကန္းမွာ မုိးစက္ပြင့္ေလးထဲ ေလွတစ္စီးဟာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေလွာ္ခတ္ေနတာကုိ အဲဒီလူငယ္လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းဆုိသလုိ သေဘၤာနဲ႔ ေလွကေလးဟာ အေတာ္ကေလး နီးကပ္လာခဲ့ ပါတယ္။ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ လူငယ္ေလးအတြက္ေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထူးဆန္းေနခဲ့ပါ တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အဲဒီေလွကေလးကုိ ေလွာ္ခတ္လာေနတဲ့ လူကုိအေသအ ခ်ာျမင္လုိက္ရလုိ႔ပါပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္ အဲဒီေလွကေလးကုိ အဘြားအုိတစ္ဦးတည္း ေလွာ္ ခတ္လာေနခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အဘြားအုိဟာ ဘာမွလည္း ေဆာင္းစရာမပါခဲ့ဘူး။ မုိးေရေတြနဲ႔ စုိရဲြေနခဲ့ၿပီ၊ သူမ ဘယ္ေလာက္အထိ၊ ဘယ္ေနရာအထိ ဆက္ၿပီးခရီးသြားေနဦးမယ္မသိဘူး။ အဲဒီျမင္ကြင္း ဟာ အျခားလူေတြအတြက္ သိပ္ၿပီးအေရးမႀကီးေပမယ့္ လူငယ္အတြက္ေတာ့ အရမ္းကုိပဲ အေရးႀကီးေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံး  သူတစ္ေယာက္တည္း ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါတယ္။
“ေဟ့ေကာင္၊ မင္းဘယ္လုိ လုပ္တာလဲ၊ ဒါက ငါတုိ႔အားလုံးအတြက္ အသက္တမွ် အေရးႀကီးတဲ့ ပစၥည္းေလကြာ၊ အခု မင္းက အဲဒီပစၥည္းကုိ ေလွေပၚလွမ္းပစ္ေပးလုိက္တယ္ ဆုိေတာ့ ဒါဟာ မင္းေစာင့္ထိမ္းရမယ့္ က်င့္၀တ္ကုိ ေဖာက္ဖ်က္ပစ္လုိက္တာပဲ၊ ဒီေတာ့ ငါတုိ႔အားလုံးလည္း ဘာမွေ၀ခဲြလုိ႔မရေတာ့ဘူး၊ အခု ငါတုိ႔အားလုံးရဲ႕ အသက္ဟာ သံလုိက္ အိမ္ေျမာင္နဲ႔ မသက္ဆုိင္ေတာ့ဘူး၊ ကံၾကမၼာနဲ႔ပဲ သက္ဆုိင္ေနခဲ့ေတာ့တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ငါတုိ႔ ဘုတ္အဖဲြ႕ တုိင္ပင္ရမယ္၊ မင္းလည္း မင္းအျပစ္ မင္းကံပဲေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေပးတဲ့ အျပစ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံယူ ပါ့မယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေဆာင္းေနခဲ့တဲ့ ဦးထုပ္ဟာ သံလိုက္အိမ္ေျမာင္တပ္ဆင္ထားခဲ့တဲ့အ တြက္ ဒီသေဘၤာမွာ အေရးပါတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္မျငင္းပါဘူး၊ အခု ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာသ လုိပါပဲ၊ အားလုံးကေတာ့ ကံၾကမၼာကုိပဲ ယုံၾကည္ရေတာ့မယ္၊ အခု မုိးသက္ေလျပင္းနဲ႔အတူ မုန္တုိင္းလည္း အနည္းငယ္ေတာ့ တုိက္ခတ္လာပါၿပီ၊ ဒီေတာ့ အားလုံးဘာျဖစ္မလဲဆုိတာ ကို ေတြးၿပီးတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စိတ္ေကာင္းႏုိင္မွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလုိလုပ္လုိက္တာ ဘာမွမစဥ္းစားပဲ လုပ္လုိက္တာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားၿပီးမွ လုပ္သင့္တယ္ ထင္လုိ႔ လုပ္လုိက္မိတာပါ၊ ေလာ ေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အမုိးအကာေတြေအာက္မွာ ေအးေအးလူလူ ေနခဲ့ၾကရ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနက အဘြားအုိမွာေတာ့ မုိးထဲေရထဲ ဘာမွလည္း ေဆာင္းစရာမပါရွာ ဘူး၊ သူက ေလာေလာလတ္လတ္ ဆင္းရဲဒုကၡခံစားေနရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အသက္မ ဟုတ္ေတာင္မွ တဒဂၤအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီရမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္လုိ႔ ေတြးေတြးဆဆ နဲ႔ ပစ္ေပးလုိက္တာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေပးတဲ့ အျပစ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႀကီး ခံယူပါမယ္” လုိ႔ လူငယ္က ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ သေဘၤာေပၚမွာပါလာတဲ့ ဘုတ္အဖဲြ႕က အဲဒီလူငယ္ကုိ အေရးယူဖုိ႔ အစည္းအေ၀းထုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး သေဘၤာေပၚမွာ ပါလာတဲ့ လူေတြဆီကေန မဲဆႏၵ ေကာက္ယူပါမယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဒီလုိ အေရးႀကီးတဲ့ ပစၥည္းကိုေပါ့ေပါ့ဆဆ လုပ္မိတဲ့အ တြက္ လူသားေတြရဲ႕ အသက္ကုိ စေတးလုိက္ျခင္းတဲ့အတြက္ သူ႔ကို အရင္ဆုံး သေဘၤာ ေပၚကေန တြန္းခ်ပစ္ခဲ့ဖုိ႔ မဲဆႏၵရွင္မ်ားရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ သေဘာထားထုတ္ျပန္လုိက္ပါ တယ္။

သေဘၤာႀကီးကေတာ့ ဆက္လက္ရြက္လြင့္ထြက္ခါေနဆဲပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ နာရီအ နည္းငယ္အၾကာေလာက္မွာေတာ့ မုိးေလးေတြလည္း ရပ္သြား၊ ေလျပင္းတုိက္ခတ္မႈက လည္း ၿငိမ္စျပဳ၊ မုန္းတုိင္ဆင္လာတာလဲ အလုိလုိေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိေတာ့ ဘယ္သူကမွ မကန္႔ကြက္ေသးပါဘူး၊ အားလုံးက ဆုံးျဖတ္ ခ်က္ တူညီစြာ ခ်ထားခဲ့ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး သူတုိ႔သြားရမယ့္ ခရီးစဥ္ဟာလည္း ေခ်ာေခ်ာ ေမာေမာ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။

“ဒါေပမယ့္ လူငယ္ေလးကုိေတာ့  . . . . .”

(ကဲကဲ သားသားမီးမီးတုိ႔ေရ ဒီပုံျပင္ေလးကုိ ဘယ္လုိေတြးျဖစ္ၾကလဲေတာ့ မသိပါ ဘူး၊ ဒီပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဦးဦးစုိး တစ္ခါတုန္းက မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီပုံျပင္ေလးဟာ ဆင္ျခင္ဖုိ႔ အတုယူဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ သားသားမီးမီးတုိ႔အေနနဲ႔ အဲဒီလုိ လူငယ္ေနရာမွာဆုိရင္ ဘယ္လုိသေဘာထားမလဲ၊ သုိ႔မဟုတ္ရင္ ဘုတ္အဖဲြ႕ထဲက လူတစ္ေယာက္ဆုိရင္ ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္မလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ သေဘၤာေပၚမွာ ပါသြားတဲ့ ခရီး သည္ဆုိရင္ေရာ မဲေပးခြင့္ရွိတဲ့အတြက္ ဘယ္လုိမဲကုိ ေပးမလဲ။
ဦးဦးစုိးရဲ႕ ပုံျပင္ထဲမွာေတာ့ လူငယ္ေလးကုိ ေရထဲ ပစ္ခ်လုိက္သလား၊ မျပစ္ခ် လုိက္ဘူးလားဆုိတာ ဦးဦးစုိးလည္း မသိလုိ္က္ဘူး။ အဲဒီခ်ိန္မွာ အိပ္ယာက ႏုိးသြားလုိက္ ေတာ့ ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္လုိက္သလဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ တကယ္ပဲ သူတုိ႔ဆုံးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း ေရထဲပစ္ခ် လုိက္သလား၊ သုိ႔မဟုတ္ရင္ မပစ္ခ်ဘူးလား မသိလုိက္ဘူး။ သားသားမီးမီးတုိ႔ ဘယ္လုိ ဆုံးျဖတ္ေစခ်င္လဲဆုိတာ ဦးဦးစုိး သိခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတာ့ ခုိင္လုံရမယ္ေပါ့။
တစ္ေယာက္နဲ႔ အမ်ားကုိ စဥ္းစားမလား?
လက္ရွိအေျခအေနကုိ စဥ္းစားမလား?
ယုံၾကည္မႈကုိ အလဲြသုံးစားလုပ္တာကုိ စဥ္းစားမလား? ကဲ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါ ပဲကြယ္))
ေမာင္မင္းစုိး


သဲလြန္စ
အမွတ္စဥ္(၁၉)
--------------------------

တစ္ခါက သူေတာ္စင္ဆုိသူတစ္ေယာက္ဟာ အထီးက်န္မႈရဲ႕ သေကၤတေတြကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိး အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဒီအထီးက်န္မႈကုိပဲ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ တည္ေဆာက္သြားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ လူေတြနဲ႔ ေနရတာအဆင္မေျပဘူးလုိ႔ သူအၿမဲတန္းေတြးမိၿပီး အခန္းေအာင္းေနခဲ့တာမ်ားတယ္။ တပည့္လုပ္သူေတြကလည္း သူ႔ကုိ ေၾကာက္ရြ႕ံၾကရေတာ့ ဘာမွလည္း မေျပာရဲၾကဘူး။ သူကေတာ့ ေနာက္ဆုံး စားဖုိ႔ ေသာက္ဖုိ႔ကုိေတာင္ အခန္းထဲထိ သြားပုိ႔ရတဲ့ အေျခအေနအထိ အခန္းေအာင္းၿပီးေတာ့ ေနထုိင္ခဲ့တယ္။  

ဒီေတာ့ ဧည့္သည္ေတြက သူ႔ကုိ ေတြ႕ဆုံဖုိ႔ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လာခဲ့ေပမယ့္  အျပင္ကုိ ထြက္မေတြ႕ေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဘယ္သူမွ မလာခဲ့ခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူ႔အထင္ကေတာ့ လူေတြနဲ႔ စကားေျပာေနရရင္ စကားဆုိတာ ေျပာတာမ်ားရင္ ဒီစကားထဲကေနပဲ မေကာင္းမႈေတြအျဖစ္ စကားထဲက ဇာတိျပဆုိတာမ်ဳိးကို မျဖစ္ေစ ခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေနနဲ႔ လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံမႈက ဘာအဓိပၸာယ္မွ မရွိဘူးေတာ့ဘူး လုိ႔ သူေတြးထင္မိသြားတယ္။  သူတုိ႔လာေတြ႕ၾကတာကလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆုေတာင္း ေပးဖုိ႔နဲ႔ အေဆာင္လက္ဖဲြ႕လုိခ်င္လုိ႔ လာတဲ့သူေတြကမ်ားပါတယ္။့ ဒီအလုပ္ေတြကုိ သူ႔အေနနဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံရမွာကုိ စိတ္ကုန္ လာခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ တစ္ညမွာေတာ့ အျခားတပည့္ေတြမသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ အျပင္ကုိ ထြက္ခြာသြားဖုိ႔ အသာအယာထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ဘဲ ကေလးငုိသံ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ဒီေတာ့ အေဆာင္ထဲ အသာအယာ ျပန္၀င္သြားၿပီးေတာ့ မသိမသာေန ခဲ့လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ညႀကီးမင္းႀကီး ကေလးငုိသံ ၾကားရတယ္ဆုိတာကုိက အထူးအ ဆန္းျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီကေလးအေၾကာင္းကုိ သူစဥ္းစားတယ္။ အေျဖမေတြ႕လုိက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရီးစဥ္ကုိေတာ့ မသိမသာ ျပန္ၿပီးေတာ့ ရုပ္သိမ္းထားလိုက္တယ္။ မထြက္ ျဖစ္ေသးဘူးေပါ့။

ဟုိအရင္တုန္းကေတာ့ သူ႔ဆီမွာ လူေတြဆုိတာ မုိးလင္းကေန မုိးခ်ဳပ္ စဲတယ္ကုိ မရွိဘူး။ တစ္ေယာက္ခ်င္းလာတဲ့လူနဲ႔၊ အဖဲြ႕လုိက္လာတဲ့လူနဲ႔ေပါ့။ သူေနတဲ့ ေျမေအာက္ ခန္းေလးဟာ အရမ္းတိတ္ဆိတ္ၿပီးေတာ့ အလွအပမ်ဳိးစုံနဲ႔ ျခယ္သျပင္ဆင္ထားခဲ့တယ္။ ေရာက္လာတဲ့လူေတြဟာ တစ္ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာ ခ်င္ေအာင္ကုိ အလွအပေတြကလည္း ဆဲြေဆာင္မႈ အရမ္းအားေကာင္းေနခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုိ ယုံၾကည္အားကုိးၾကတဲ့ လူေတြကေတာ့ အခုအထိ ယုံၾကည္ၿမဲပါ ပဲ။ သူထြက္မေတြ႕ေတာ့  မလာခ်င္ဘူးဆုိေပမယ့္ ဘယ္ေန႔မ်ား ျပန္ၿပီးေတာ့ ေတြ႕ခြင့္ေပး မလဲဆုိတာ သိလုိေဇာနဲ႔ အသာအယာ ေလ့လာတဲ့သူေတြအေနနဲ႔လည္း ဆက္ၿပီးရွိေနခဲ့ တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေတြ႕ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ အစားအေသာက္ပုိ႔တဲ့ တပည့္ျဖစ္သူမွတစ္ပါး အျခားဘယ္သူ႔ကုိမွ သူေနတဲ့ ေျမေအာက္ခန္းကုိ လာခြင့္မျပဳေတာ့ ပါဘူး။

သူ႔အစီအစဥ္ကေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ဆုိရင္ မသိမသာ အဲ့ဒီေနရာကေန ထြက္ သြားဖုိ႔ကုိပဲ စဥ္းစားေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ႔အႀကံအစီဟာ မေအာင္ ျမင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ကိုမွ မသြားဘူးဆုိၿပီး တံခါးပိတ္၀ါဒနဲ႔ ေျမေအာက္ခန္းမွာပဲ ေနေနခဲ့ေတာ့တယ္။

ဒီလုိန႔ဲ တစ္ရက္မွာေတာ့ အဲဒီသူေတာ္စင္ဆုိသူဟာ အခန္းထဲမွာ ေသဆုံးေန တာကုိ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကိုအားကုိးတႀကီးနဲ႔ ေစာင့္ဆုိင္းေနခဲ့ၾကတဲ့ လူေတြကေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ငုိေကၽြးၾကတယ္။ ထူးျခားတာက အဲဒီေန႔က မီးတြင္းထြက္စ အရမ္းႏုနယ္လြန္းတဲ့ ကေလးေလးကုိ ေပြ႕ပုိက္ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔အေနနဲ႔လည္း ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မုိ႔ လာေရာက္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္ရႈလိုက္တဲ့ သေဘာပါ။ ထူးျခားတာက အဲဒီမိန္းကေလးဟာ ေဘးရြာနီးနားက မဟုတ္ဘူးဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။ ဘယ္ကေနဘယ္လုိ ေရာက္လာဆယ္ဆုိတာကုိလည္း  ဘယ္သူကမွ သူမကုိ မသိၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေတာ္စင္ဆုိသူရဲ႕ စ်ာပနအတြက္ အေရးႀကီးေတာ့ အျခားကိစၥေတြက ေသးေသးဖဲြဖဲြေတြလုိ႔ သေဘာထားခဲ့ၾကတယ္။

အားလုံးလူေတြစုေ၀းၿပီးေတာ့ အဲဒီသူေတာ္စင္ဆုိသူႀကီးရဲ႕ စ်ာပနကုိ ခမ္းခမ္းနား နား က်င္းပၾကဖုိ႔ စည္းေ၀းခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး အားလုံးသေဘာတူၿပီးေတာ့ သူ႔ေနရာကုိ လည္း ေနရာစုံေအာင္ိ ရွာေဖြၾကတယ္။ ေငြေၾကးေျမာက္မ်ားစြာ ေတြ႕ရတာ မဆန္းေပမယ့္ ဒုိင္းယာရီတစ္အုပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ထူးဆန္းေနခဲ့တယ္။ သူေရးထားခဲ့တဲ့ ဒုိင္ ယာရီထဲမွာေတာ့ မကြယ္မ၀ွက္ စိတ္ခံစားမႈေတြ၊ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာေတြကုိ ေတးမွတ္ထား ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ခုနက မီးတြင္းထဲက ကေလးမေလးရဲ႕ ကေလးအေဖနဲ႔ ဘယ္ကထြက္ လာတယ္ဆုိတာ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ေတြ႕လုိက္ေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူ႔စ်ာပနကို အရင္ကစီစဥ္ထားတဲ့အတုိင္း မလုပ္ေတာ့ဘဲ၊ ညဘက္မွာ ပဲ မသိမသာ ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ေလာက္က ဦးေဆာင္ၿပီး ခ်လုိက္ေတာ့တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခမ္းခမ္းနားနား လုပ္မယ္ဆုိရင္လည္း ဒီအ ျဖစ္အပ်က္ေတြ သိၿပီးေတာ့ ဘယ္သူကမွ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးခရီးကို လုိက္ပုိ႔ေတာ့မွာ မဟုတ္ ဘူးဆုိတာ သိလုိက္ၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီအတုိင္းပဲ ေျမက်င္းတူးၿပီး ျမွပ္ႏွံ႔လိုက္တယ္။

ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ရဲ႕ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာမွာေတာ့-

“မသူေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဆာေလာင္မႈမွတ္တမ္း” တဲ့။ အဲဒီဒုိင္ယာရီစာအုပ္ႀကီးကိုလည္း သူ႔နဲ႔အတူ ေျမျမွပ္ပစ္လုိက္ၾကတယ္တဲ့။
ေမာင္မင္းစုိး


 
အဆုံးသတ္
အမွတ္စဥ္(၂၀)
-----------------------

တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ့ ေပမယ့္ သူ႔အိမ္ကေတာ့ ေန႔စဥ္လုိလုိ ကေလးေတြနဲ႔ စည္ကားေနခဲ့တယ္။ တစ္ရြာလုံးက လည္း အဘုိးႀကီးကုိ ခ်စ္ၾကတယ္။ အသက္အရြယ္ကလည္း ရေနေတာ့ ေနာက္ပုိင္းအဘုိး ႀကီးစားဖုိ႔ အိမ္တုိင္းလုိလုိက အလွည့္က်အေနနဲ႔ တစ္ရက္ကုိတစ္အိမ္ နံနက္စာ၊ ေန႔လည္ ပုိ႔ေပးၾကတယ္။ ညစာအတြက္ေတာ့ အၿမဲတမ္းလုိလုိ ဥပုသ္ေစာင့္ေတာ့ သူ႔အတြက္မလုိ ဘူးေပါ့။ အေစာပုိင္းကေတာ့ မတ္တပ္ရပ္တံျမက္စည္းေတြ ထန္းေလွ်ာ္ေလးေတြနဲ႔ သပ္ သပ္ရပ္ရပ္ က်စ္ထုိးၿပီးေတာ့ သူ႔ဘ၀တစ္ေလ်ာက္လုံး ရပ္တည္ခဲ့တယ္။

အိမ္တုိင္းကလည္း သူ႔ကိုပဲ အားေပးေတာ့ အဲဒီပညာရပ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ သူ႔၀မ္းစာ အတြက္ ဖူလုံခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ ရြာထဲကသူ႔ကို ေအးေအးလူလူေနဖုိ႔ အားလုံးတုိင္ပင္ၿပီးေတာ့ တစ္အိမ္တစ္ရက္အေနနဲ႔ ထမင္းအတြက္ ၀ုိင္းၿပီး တာ၀န္ယူက်သလုိ၊ အျခားလုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြကိုလည္း ၀ယ္ေပးၾကေလ့ ရွိတယ္။ ဒါကေတာ့ အဲဒီရြာကေလးရဲ႕ တစ္ႏုိင္တစ္ပုိင္ ဘုိးဘြားရိပ္သာေလးလုိ႔ ဆုိရမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အဘုိးႀကီးဟာ သူဒီအတုိင္းေတာ့ မေနခ်င္ဘူးဆုိၿပီး သူလုပ္ႏုိင္တာေလးေတြကို စဥ္းစားၾကည့္တယ္။

ေရွ႕မီီွ ေနာက္မီွလည္းျဖစ္ေတာ့ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေတြ၊ သမုိင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ေလး ၾကားဖူးထားေတာ့ ကၽြမ္းက်င္ပုိင္ႏုိင္တယ္ေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေနနဲ႔ ဒီေလးေတြကုိ ပညာဒါနျဖစ္ေအာင္ဆုိၿပီး ျဖန္႔ေ၀လုိတဲ့အေနနဲ႔ ကေလးေတြကုိ စာသင္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ ပင္ပမ္းေနမွာစုိးတာေၾကာင့္ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ေလာက္ ပုံျပင္ ေလးေတြကုိ ကေလးေတြကုိ ေျပာေျပာေနခဲ့တယ္။

ကေလးေတြကုိ အထိန္းသေဘာလည္းရေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းေလးဟာ မိဘေတြက လႈိက္လႈိက္လွဲလဲွနဲ႔ မသြားသြားေအာင္ ကေလးေတြကို မုန္႔ေကၽြးၿပီးေတာ့ အဘုိးႀကီးရဲ႕ အိမ္ ေက်ာင္းေလးကုိ သြားေစၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ကုိ ႏွစ္သုပ္ေလာက္ခဲြၿပီးေတာ့ ႏွစ္ ႀကိမ္ေလာက္ ပုံျပင္ေလးေတြအျဖစ္ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္ ေျပာေျပာေနခဲ့တယ္။

ထူးျခားတာက ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေစႏုိင္တဲ့ အေတြးနဲ႔ အေျပာေတြကေတာ့ အားရစကာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ အျခားမိဘေတြက ယုံၾကည္သလုိ၊ အဘုိးႀကီးလည္း သူ႔ကုိယ္သူ ယုံၾကည္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္တဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုပါပဲ။ ညဘက္ ေရာက္ရင္ေတာ့ အျခားအိမ္မွ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး လူႀကီး ေလးငါးေယာက္လာၿပီး အဘုိး ႀကီးကို အေဖာ္လုပ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး လူႀကီးအခ်င္းခ်င္းဆုိေတာ့ တရားသေဘာ၊ ရပ္ ေရး ရြာေရး၊ သာေရး၊ နာေရးစတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။

အဘုိးႀကီးရဲ႕ သြန္သင္မႈအရမ္းအားေကာင္းတာေၾကာင့္ ကေလးေတြက သူတုိ႔ ကုိယ္သူတုိ႔ ယုံၾကည္မႈရွိတယ္။ သတၱိရွိတယ္။ ဥပမာ-ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ဆုိတာမ်ဳိးကုိ ပုံျပင္အျဖစ္ ေျပာခုိင္းလိုက္တယ္ဆုိရင္ ကေလးတုိင္းဟာ ထၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ အိမ္တြင္းေရး အေျခအေနမ်ဳိးေတြကုိ ပုံျပင္သဖြယ္ တန္ဆာဆင္ၿပီးေတာ့ ေျပာျပ ခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ အဘုိးႀကီးနဲ႔တကြ အားလုံးနားေထာင္ၾကတဲ့ ကေလးေတြအေန နဲ႔ ၀ုိင္း၀န္းၿပီးေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကုိ ေဆြးေႏြးေလ့ရွိၾကတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ကေလးတုိင္းဟာ နားေထာင္သူအျဖစ္ကေန ပုံေျပာသူအျဖစ္ကို မသိမသာ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ကုိယ့္အလွည့္က်လုိ႔ ပုံေျပာရမယ္ဆုိရင္ကုိ ကေလး ေတြဟာ အလုိလုိ ေက်နပ္လာတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ အဘုိးႀကီးရဲ႕အိမ္ ေက်ာင္းေလးမွာေတာ့ ကေလးေတြကုိ ႀကိဳက္သေလာက္ ကစားခြင့္ေပးထားတယ္။ တစ္ခါ ေလမွာဆုိ ထုိင္ရက္ႀကီးနဲ႔ အဘုိးႀကီးဟာ သူကုိယ္တုိင္ေတာင္ ဒိုင္အျဖစ္ ပါ၀င္ၿပီးေတာ့ ပူး ေပါင္းေဆာင္ရြက္ေပးေလ့ရွိတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းဆုိေပမယ့္ အဘုိးႀကီးရဲ႕ ၿခံ၀န္းႀကီး ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္တယ္။ သစ္ပန္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ဆုိေတာ့ အရိပ္ရသစ္ပင္ေတြေၾကာင့္ အိမ္ေက်ာင္းတစ္၀န္းလုံးဟာ ေအးျမေနခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ မိဘေတြနဲ႔ ကေလး ေတြကေတာ့ အဘုိးႀကီးရဲ႕ေမတၱာရိပ္က ပုိၿပီးေအးျမတယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီလုိ ေဆာ့ကစားေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ နာက်င္ ေအာင္လုပ္တာမ်ဳိး ဘယ္သူကမွ မလုပ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဆဲတာဆုိတာမ်ဳိးလည္း မရွိၾကဘူး။ ဒါကေတာ့ အဘုိးႀကီးရဲ႕ သြန္သင္မႈေၾကာင့္လည္း  ျဖစ္ပါတယ္။ ပုိၿပီးထူးျခားခ်က္တစ္ခုကေတာ့ အားလုံးစုေပါင္းၿပီးေတာ့ ႏွစ္ဖဲြ႕လုံးဟာ အဘုိး ႀကီးရဲ႕ အိမ္ေအာက္က ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ တညီတညာတည္း စုေပါင္း ၀တ္ျပဳၾကတယ္။ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ ေမတၱာပုိ႔သၾကရတယ္။ အဲဒါေတြၿပီးရင္ေတာ့ အဘုိးႀကီးအေနနဲ႔ ေန႔စဥ္လုပ္ေနၾကျဖစ္တဲ့ ပုံျပင္ေလးေတြကုိ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ အားလုံးဆုိရင္ေတာ့ အခ်ိန္ဟာ အနည္းဆုံးေတာ့ တစ္နာရီအထက္မွာပဲ ရွိတယ္။

ေျပာၿပီးတဲ့ ပုံျပင္ေလးေတြကုိ ႏွစ္ဖက္ခဲြၿပီးေတာ့ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ေဆြးေႏြး တာတုိ႔၊ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိကုိ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ခ်ျပရတာမ်ဳိးတုိ႔ အေတြးစေတြ ျဖန္႔ေတြး တတ္ဖုိ႔ အဘုိးႀကီးက သင္ျပေပးေလ့ရွိတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ အဘုိးႀကီးဟာ သူေျပာေနက်အတုိင္း ပုံျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကုိ တန္ ဆာဆင္ၿပီး ေျပာျပေနခဲ့လို္က္တယ္။ ပုံျပင္ကေတာ့ စိတ္စြမ္းအားကုိ တန္ဆာဆင္ၿပီး ေျပာ ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ဟာ အေရးႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အရာရာကုိ စိတ္ကသာ ျခယ္လွယ္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ မေကာင္းတာလဲ ဒီစိတ္၊ ေကာင္းတာလုပ္တာလဲ ဒီစိတ္၊ အဲဒီ စိတ္ကေလးတစ္လုံးကုိပဲ ႏုိင္ေအာင္ ေစာင့္ထိမ္းၿပီး ေကာင္းတဲ့ဘ၀ရပ္တည္ခ်က္တစ္ခုကုိ ဦးေဆာင္သြားဖုိ႔ စတာေတြကို အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ ရႈေထာင့္ေပါင္းစုံက တန္ဆာဆင္ၿပီးေတာ့ ေျပာျပေနေလ့ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ပုံျပင္ကုိ ပုိၿပီးအသက္၀င္ေစဖုိ႔ စိတ္ဆုိတာ ေနာက္ဆုံး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေသသူအျဖစ္သတ္မွတ္ရင္ေတာင္ ေသသြားႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီးေတာ့ စိတ္တန္ခုိး၊ အစြမ္းသတၱိကုိ ေျပာလုိတဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ပုံျပင္ေလးထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္ဟာ ေနာက္ဆုံးေသသြားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာဆုိေနစဥ္မွာပဲ-

အဖုိးႀကီးလည္း ပက္လက္ကုလားထုိင္ေပၚကေန ေနာက္ကုိအသာအယာ လဲက်ၿပီး ေတာ့ ေသဆုံးသြားခဲ့တယ္။
ေမာင္မင္းစုိး

(မွတ္ခ်က္)  မိမိအေနျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ပုဒ္လုိလုိ စိတ္ကူးထဲရွိတာေလးမ်ားကုိ ပုံျပင္ အျဖစ္ဖန္တီးၿပီးေတာ့ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ သခၤန္းစာအျဖစ္ ေပးလုိတဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္ ေျပာလာခဲ့တာ ယခု သတ္မွတ္ထားတဲ့ အပုဒ္(၂၀)ျပည့္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပုံေျပာ ျခင္းကုိ နားပါေတာ့မယ္။ ဖတ္ရႈအားေပးခဲ့ၾကသည့္ ပရိသတ္အားလုံးကုိလည္း အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္)